”
โจวเหยวียนเฉียงรับแท่งเงินไว้ด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้น จินเฟิงก็ตามอีกฝ่าย ไปยังตรอกเถาสือเพื่อซื้อกู๋ถู่หรือโคบอลต์
ในช่วงบ่าย ชายหนุ่มก็ไปที่ตรอกฉ่าวเย่าและไปที่ร้านขายส่งยาสมุนไพรเพื่อซื้อของมากมายหลายสิ่ง จากนั้นก็ซื้อเหล้าเหลาจิ่ว*[2] ไปสามไห
ไม่กี่วันต่อมา บัณฑิตหนุ่มก็หมกตัวอยู่ในห้องและจดจ่ออยู่กับการเตรียมยา แม้แต่อาหาร กวานเสี่ยวโหรวก็ต้องเป็นผู้ที่ยกเข้ามาให้
หนึ่งวันก่อนการแข่งขันฮวาขุย ในที่สุดเขาก็ออกมาจากห้อง
“ท่านอาจารย์ ในที่สุดท่านก็ออกมา หากท่านไม่ออกมา ข้าก็ไม่กล้าออกไปไหน”
ชิ่งมู่หลานบ่นทันทีที่นางเห็นจินเฟิง
“เกิดอะไรขึ้น?” จินเฟิงหันกลับมาถาม
“ตอนนี้ท่านมีชื่อเสียงในเมืองกวางเหยวียนมากกว่าจวิ้นโส่วผู้ปกครองที่นี่เสียอีก ท่านไม่รู้หรอกว่ามีคนมาที่นี่ทุกวันเพื่อส่งข้อความและต้องการพบท่านกี่คน”
ชิ่งมู่หลานกล่าวว่า “ไม่เว้นแม้แต่พี่สาวน้องสาวจากครอบครัวท่านอาของข้า พวกนางถามข้าว่าสามารถพาพวกนางมาเข้าพบเจ้าได้หรือไม่”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อได้ยินดังนี้
เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีแฟนคลับด้วย
“จินเฟิง ยาที่เจ้าพูดถึงเรียบร้อยแล้วหรือ?”
ถังตงตงวิ่งเข้ามาจากด้านนอกและเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล
“เรียบร้อยแล้ว”
จินเฟิงหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากใต้แขนเสื้อแล้วเขย่ามันด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นสิ่งนี้ถังตงตงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
หลังอาหารกลางวัน บัณฑิตหนุ่มกับเถี่ยฉุยก็เตรี
