้ากับชิ่งไหวหรือ?” จินเฟิงขมวดคิ้วและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“ท่านอาจารย์ ดูนี่เสียก่อน!”
ชิ่งมู่หลานหยิบซองจดหมายออกมาจากใต้แขนเสื้อของนางแล้วตบลงบนโต๊ะ
เมื่อจินเฟิงเปิดซองจดหมายดู ในไม่ช้าเขาก็หายใจแรงขึ้น
“พวกเขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร! นี่มันมากเกินไปแล้ว!”
“มันมากเกินไปจริง ๆ!”
ชิ่งมู่หลานพูดด้วยความโกรธ “ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนที่ข้าได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก ข้าแทบจะระเบิดความโกรธออกมา”
“ช่างไร้เหตุผล! ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”
จินเฟิงโกรธจนมือของเขาสั่น
“ท่านอาจารย์ ท่านว่าบรรดาขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ท่านพี่ของข้าเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการต่อต้านการรุกรานของกองทัพตั่งเซี่ยง พวกเขาจะปฏิบัติต่อท่านพี่ของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร พวกเขาจะปฏิบัติต่อกองทัพเถี่ยหลินเช่นนี้ได้อย่างไร”
ชิ่งมู่หลานกล่าวว่า “การที่พวกเขาทำเช่นนี้ ไม่กลัวบ้านเมืองจะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างนั้นหรือ?”
“ถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์?!”
กวานเสี่ยวโหรวตกใจ “พวกเจ้าสองคนกำลังพูดถึงเรื่องอะไรหรือ?!”
