บทที่ 194 บ้าไปแล้ว
นับตั้งแต่ ‘ทุกข์ของชาวนา’ โด่งดังไปทั่วทั่งกวางเหยวียน มันก็ได้รับการยกย่องจากบัณฑิตหลายคน
สำนักศึกษาหลายแห่งสอนบทกวีนี้แก่เด็ก ๆ ในรูปแบบบทกวีที่ให้ความรู้พื้นฐานแก่ผู้ที่เริ่มศึกษาเล่าเรียน
ทุกคนรู้ดีว่าผู้แต่งบทกวีนี้เป็นชาวจินชวนนามว่าจินเฟิง แต่ไม่มีใครเคยเห็นเขาเลย
สำหรับความนิยมด้านวรรณกรรมในต้าคัง ทุกคนต่างก็บูชากวีอย่างกระตือรือร้น เมื่อพวกเขารู้ว่าจินเฟิงมาที่หอวาโยวสันต์ บัณฑิตหลายคนก็แทบเสียสติ
เช่นเดียวกับยุคสมัยใหม่ที่บัณฑิตหนุ่มจากมา เมื่อเหล่าแฟนคลับรู้ว่าไอดอลที่พวกเขาชื่นชอบมาพักอยู่ในโรงแรมเดียวกันทุกคนต่างก็แทบคลั่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งบัณฑิตที่เข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของถังเสียวเป่ยร่วมกับจินเฟิง พวกเขายืดหลังตรงทันที
“ตอนแรกข้าก็ไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อได้ยินสหายโจวทักเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนแต่งบทกวีปลูกข้าวตอนแดดกล้านั่นจริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าไม่คิดว่าข้าจะมีโอกาสได้ดื่มชากับนายน้อยจินผู้มีความสามารถด้านการประพันธ์ที่ยอดเยี่ยมมาก่อน”
“เจ้าเลิกโยกโย้ได้แล้ว ไหนเจ้าว่ามาสิว่าท่านอาจารย์จินมีหน้าตาอย่างไร?”
“แน่นอนว่าเขาสง่างามราวกับต้นหยก”
“เจ้าพูดจริงหรือหลอก?”
“แน่นอนว่าจริง! แม่นางเสียวเป่ยยังเลือกเขาให้อยู่ต่อเพื่อพูดคุยกันตามลำพังเลย ข้าเพิ่งเห็นพวกเขาไปที่สวนด้านหลัง”
“ถ้าเช่นนั้นเราควรไปที่ศาลาดีหรือไม่ ไปดูกัน!”
“ไป ไปกันเถิด!”
เหล่า
