งินเจ้าไปซื้อโรงศพเอง!”
ถังตงตงเอื้อมมือออกไปและดึงพวงหญ้าบนหัวของเสี่ยวเยวี่ยนออก “หากเจ้าไม่มีที่ไป เช่นนั้นหลังจากนี้เจ้าก็มาอยู่กับข้าเถิด”
“ข้าขอบคุณคุณหนู!”
เสี่ยวเยวี่ยนคุกเข่าลงบนพื้นและคำนับถังตงตงทันที “ความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของคุณหนู เสี่ยวเยวี่ยนจะตอบแทนและเชื่อฟังคุณหนูเป็นอย่างดี”
“เจ้าไม่ต้องพูดคำพูดเหล่านี้กับข้าหรอก” ถังตงตงดึงเสี่ยวเยวี่ยนขึ้นมาแล้วพูดทั้งน้ำตา “ตอนนี้ข้าก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว ตอนนี้ข้าก็เหลือแต่เจ้า”
“คุณหนูไม่รู้หรือ ว่าคุณหนูเสียวเป่ยยังมีชีวิตอยู่” เสี่ยวเยวี่ยนถามด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าว่าอย่างไรนะ?! เสียวเป่ยยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นหรือ” ดวงตาของถังตงตงเบิกกว้างทันที “เจ้ารู้หรือไม่ว่านางอยู่ที่ใด?”
ไม่นานหลังจากปล่อยเสี่ยวเยวี่ยนไป ตระกูลถังก็ล้มละลายและแพ้คดีความ ทางหน่วยงานได้ส่งมอบทุกสิ่งของตระกูลถังให้ตระกูลโจว รวมไปถึงคนในครอบครัวด้วย
ก่อนเกิดเหตุ บิดาของถังตงตงคาดเดาผลลัพธ์ไว้แล้ว เขาจึงใช้เงินที่เหลือในครอบครัวติดสินบนเจ้าหน้าที่ที่ดูแลทะเบียนบ้าน โดยหวังว่าจะลบชื่อของเด็ก ๆ บางคนออกจากทะเบียนบ้านตระกูลถังได้
อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่บอกกับบิดาของถังตงตงว่า บุรุษทุกคนในตระกูลถังต้องตกเป็นเป้าหมายของตระกูลโจวอย่างไม่สามารถหลบหนีได้ และในเมื่อไม่มีทางอื่น บิดาของถังตงตงจึงต้องดำเนินการขั้นต่อไปโดยการลบชื่อของถังตงตงและลูกพี่ลูกน้องของนางถัง
