เสียวเป่ย จากนั้นก็จดทะเบียนบ้านใหม่ให้กับทั้งสอง
และสิ่งนี้ก็ทำให้ถังตงตงและลูกพี่ลูกน้องของนางรอดพ้นจากการถูกขายเป็นทาส
น่าเสียดายที่ถังตงตงและน้องสาวพบหมาป่าระหว่างทางไปกวานเจียวาน ทั้งสองจึงพลัดหลงกัน และมีเพียงถังตงตงเท่านั้นที่มาถึงกวานเจียวานเพียงลำพัง
ต่อมาถังตงตงได้พยายามสืบหาข่าวคราว แต่นางก็ไม่พบลูกพี่ลูกน้องของนางเลย ถังตงตงไม่คิดเลยว่าตระกูลถังจะถูกตระกูลโจวส่งไปขายยังซื่อชวน เป็นผลให้ระหว่างทางพบกับกลุ่มโจรเข้า และกว่าที่ทหารท้องถิ่นจะมาถึงคนในขบวนก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
นางคิดว่าตนเองไม่มีญาติอีกต่อไปจึงตื่นเต้นมากเมื่อได้รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของนางยังมีชีวิตอยู่
“เมื่อหลายปีก่อน ข้าเดินผ่านหอวาโยวสันต์ และเห็นคุณหนูอยู่ที่ประตูครั้งหนึ่ง แต่ข้าไม่ทันได้พูดอะไรคุณหนูก็เข้าไปด้านในเสียก่อน” เสี่ยวเยวี่ยนตอบด้วยความกังวล
“หอวาโยวสันต์…”
เมื่อถังตงตงได้ยินสิ่งนี้ ขาของนางก็อ่อนแรงและแทบจะล้มลงกับพื้น
“คุณหนู!”
“ตงตง!”
เสี่ยวเยวี่ยนและกวานเสี่ยวโหรวรีบเข้าไปประคองถังตงตงทันที
จินเฟิงถอนหายใจเบา ๆ ความกังวลฉายชัดในดวงตาของเขา
หอวาโยวสันต์ แค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วว่ามันคือหอนางโลม
ช่างน่าอึดอัดใจที่ญาติเพียงคนเดียวของถังตงตงต้องมาอยู่ที่นี่
“ตงตง…”
จินเฟิงต้องการปลอบโยนนาง แต่เขาไม่รู้จะพูดอย่างไร
แต่เมื่อถังตงตงได้ยินเสียงของจินเฟิง นางก็คว้าแขนเสื้อของอีกฝ่ายราวกับกำลังคว้าฟางช
