ถมาเอาเรื่องข้าได้”
“ดีที่เจ้าไม่ได้โง่เขลาจนกู่ไม่กลับ!”
จ้าวเสี้ยนเว่ยกล่าวว่า “จำไว้ว่าจินเฟิงเป็นคนบ้า เจ้าไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม หากไม่สบโอกาสก็ห้ามลงมือ แต่หากเลือกที่จะลงมือก็ต้องทำให้สำเร็จ ต้องฆ่าเขาให้ตาย ไม่เช่นนั้นปัญหาที่ตามมาจะมากมายไม่รู้จบ เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?”
“นายท่านวางใจได้ ข้าจะพาสหายทั้งหมด รวมไปถึงนักยิงธนูที่นายท่านสนับสนุนไปที่นั่น ข้าจะฆ่าเขาให้สำเร็จ!”
หัวหน้าโจรเอ่ยอย่างมั่นใจพร้อมทุบกำปั้นลงบนหน้าอกของตนเอง
“เหล่าเนี่ย เจ้าไปหาฉินเลี่ยงที่กองพันที่หนึ่ง ให้เขาระดมนักยิงธนูมายี่สิบคนไปฝึกบนเขา”
จ้าวเสี้ยนเว่ยมองไปที่ผู้เฝ้ายาม
“รับทราบ!”
ผู้เฝ้ายามรับคำสั่งและหันหลังออกไป
“พวกเจ้าไปรออยู่นอกเมือง รอให้นักยิงธนูไปถึงแล้วรีบลงมือซะ!”
จ้าวเสี้ยนเว่ยมองไปที่หัวหน้าโจรอีกครั้ง
“นายท่านรอฟังข่าวดีได้เลย ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!”
หัวหน้าโจรทุบหน้าอกของเขาแล้วจากไปพร้อมกับพวกพ้อง
…
ทางตอนเหนือของอำเภอจินชวน มีถนนหลวงยาวสองจั้งตัดผ่านภูเขา
นี่คือถนนกวางเหยวียน ซึ่งเป็นถนนสายเดียวจากอำเภอจินชวนไปยังเมืองกวางเหยวียนที่สามารถใช้รถม้าในการเดินทางได้
เวลาประมาณยามเซิน*[1] กองทหารม้าและรถม้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายถนน
“ท่านอาจารย์ ข้างหน้าคือเฮยเฟิงหลิ่ง”
เถี่ยฉุยชี้ไปที่ยอดเขาแล้วพูดว่า “ถ้าอากาศดี เราจะสามารถมองเห็นซีเหอวานเมื่อยืนอยู่ด้านบนสันเขาเฮยเฟิงหลิ่งได้”
“ใกล
