้ขนาดนี้เชียวหรือ?”
จินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ
“ใช่! อันที่จริงเฮยเฟิงหลิ่งอยู่ห่างจากซีเหอวานของเราไปทางเหนือเพียงห้าลี้เท่านั้น” เถี่ยฉุยกล่าว “เพียงแค่เราต้องเดินอ้อมเป็นวงกลม”
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
พวกเขาเดินไปทางทิศตะวันออกก่อนแล้วจึงเดินไปยังทางทิศตะวันตก แบบนี้เท่ากับว่าพวกเขากำลังเดินอ้อม
“เฮยเฟิงหลิ่งอยู่ใกล้กับซีเหอวานมาก เหตุใดเราไม่เดินทางตรงไปยังเฮยเฟิงหลิ่งเลยเล่า”
กวานเสี่ยวโหรวที่นั่งอยู่ในรถม้าถามอย่างสงสัย
“พี่สะใภ้ นั่นเป็นเพราะว่าเฮยเฟิงหลิ่งมีแม่น้ำอยู่หนึ่งสาย แม้ว่าจะมีความกว้างไม่ถึงยี่สิบจั้ง แต่กระแสน้ำก็เชี่ยวมากและหน้าผาทั้งสองด้านก็สูงชันจนไม่สามารถข้ามไปได้ ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงอ้อมเท่านั้น”
เถี่ยฉุยกล่าวต่อ “แต่หากเราข้ามแม่น้ำสายนี้ไป เราก็จะเข้าใกล้ตัวเมืองมาก อาจเข้าไปใกล้เกินกว่าที่ตั้งของจวนว่าการอำเภอด้วยซ้ำ”
พื้นที่บริเวณนี้มีภูเขาไม่น้อยและนี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
บางครั้งเนินเขาสองลูกที่อยู่ใกล้ ๆ กันจนได้ยินเสียงพูดของอีกฝั่ง หากต้องการเดินทางจากเนินหนึ่งไปอีกเนินหนึ่งจริง ๆ อาจจะต้องอ้อมเป็นเวลาหลายวัน
“หากมีคนสร้างสะพานข้ามแม่น้ำสายนี้ก็คงดี”
กวานเสี่ยวโหรวพูดด้วยรอยยิ้ม “หากเป็นเช่นนั้นในอนาคตเราก็จะสามารถเดินทางเข้าเมืองได้ง่าย ๆ”
และคำพูดนี้ก็ได้ไปสะกิดใจจินเฟิงเข้าเต็ม ๆ
เพราะท้ายที่สุดจินชวนก็เป็นแค่
