์ มีโจรซ่อนตัวอยู่บนภูเขาข้างหน้า พวกเขาคิดว่าข้าคงไม่ทันสังเกตเห็น”
โหวจื่อพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “จริง ๆ แล้วข้าเห็นพวกมันมาตั้งแต่ไกลต่างหาก!”
“โจรอย่างนั้นหรือ?” เถี่ยฉุยขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีกี่คน?”
“ข้าเห็นไม่ชัดเจน แต่พวกมันซ่อนตัวอยู่ในป่า”
โหวจื่อพูดต่อ “แต่ข้าประมาณการคร่าว ๆ ได้ 30 คน และไม่รู้ว่ามีอีกกี่คนที่ข้ามองไม่เห็น”
“ท่านอาจารย์ จะเอาอย่างไรดี?”
เถี่ยฉุยมองไปที่จินเฟิง
“ทุกคนอย่าเพิ่งมุ่งไปด้านหน้า โหวจื่อเจ้าไปที่นั่นอีกครั้ง ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องขี่ม้า เจ้าขึ้นไปดูทีว่าพวกมันมีกี่คนและมีอาวุธอะไรบ้าง เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเราจะผ่านไปได้หรือไม่?”
เพราะการเดินทางในครั้งนี้มีกวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง และเสี่ยวเอ๋ออยู่ในขบวนด้วย จินเฟิงจึงไม่ต้องการให้มีความเสี่ยงใด ๆ
“รับทราบ!”
โหวจื่อตอบรับคำสั่งพร้อมกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงเข้าไปในป่าทันที
“เตรียมเฝ้าระวัง!”
หลังจากที่เถี่ยฉุยออกคำสั่ง ทหารผ่านศึกและทหารหญิงก็เตรียมหน้าไม้ พร้อมเฝ้าดูบริเวณโดยรอบอย่างระแวดระวัง
“ท่านอาจารย์ เจ้าไม่ได้สวมชุดเกราะขึ้นไปอยู่ในเกวียนเถิด”
เถี่ยฉุยมองไปที่จินเฟิงอีกครั้ง
จินเฟิงรู้ว่าเมื่อมีการต่อสู้เกิดขึ้น เขาจะไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ และอาจเป็นตัวขัดขวางทหารผ่านศึกเปล่า ๆ ชายหนุ่มจึงขี่ม้าไปหยุดอยู่ข้าง ๆ รถม้า
รถม้าคันนี้ได้รับการปรับปรุงโดยจินเฟิง มีชั้นแผ่นเหล็กประกบอยู่ข้างใน หลังจ
