ลังเลเล็กน้อยที่จะลงมือ ยามนี้พวกเขาแทบจะไม่ทำอะไรนอกจากตั้งรับ การโจมตีส่วนใหญ่เป็นแค่การขู่เท่านั้น
ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ สีแดงก็ถูกแต้มอยู่ตามตัวทหารผ่านศึกทั้งหมด
และอาจวี๋ก็ดึงธงออกมาได้สำเร็จ
ใบหน้าของจางเหลียงชาจนรู้สึกราวกับว่ามีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาเต็มไปหมด
ทหารผ่านศึกพ่ายแพ้และสูญเสียอย่างน่าอนาถซึ่งทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก
จินเฟิงเองก็ทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?!”
จินเฟิงยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มทหารผ่านศึกและพูดว่า “นี่เป็นการต่อสู้เสมือนจริง เจ้าควรจะปฏิบัติเหมือนตอนที่อยู่ในสนามรบจริง เป็นไปได้หรือไม่ว่าหากในความเป็นจริงศัตรูของพวกเจ้าเป็นสตรี พวกเจ้าก็จะไม่ลงมือและปล่อยให้พวกนางโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว?!”
เหล่าทหารผ่านศึกถูกจินเฟิงตำหนิจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้ และพวกเขาก็เอาแต่หลบสายตา
“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง หากครั้งนี้พวกเจ้าแพ้ก็ไม่ต้องกินข้าวเที่ยง!”
จินเฟิงกล่าวว่า “รอพวกเจ้าต่อสู้ให้ชนะเสียก่อน ถึงเวลานั้นค่อยกิน!”
ตอนนี้ทหารชายต่างก็ตื่นตระหนก
การฝึกซ้อมกินพลังงานมาก หากไม่ได้กินข้าวเที่ยงช่วงบ่ายก็จะลำบากอย่างไม่ต้องสงสัย
“พักสักครึ่งก้านธูปก่อน แล้วค่อยเริ่มใหม่อีกครั้ง!”
จินเฟิงหยิบธูปมาหนึ่งดอก ก่อนจะหักออกครึ่งหนึ่ง “พี่เหลียง เถี่ยฉุย อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็เข้าร่วมด้วย หากครั้งนี้ไม่สามารถรักษาธงของทหารผ่านศึกไว้ได้ ทุกคนจะถูกหั
