ดายที่ในชีวิตที่แล้วจินเฟิงไม่ได้ดื่มมากนัก และตั้งแต่เขาเดินทางข้ามเวลามา เขาก็ไม่เคยดื่มเลยสักครั้ง ดังนั้นในการประเมินคุณภาพเหล้าในสมัยต้าคังนี้ เขาทำได้แค่รบกวนชิ่งมู่หลานผู้ที่เคยดื่มเหล้าหลายต่อหลายครั้งมาช่วยตัดสินเท่านั้น
“ช่างเป็นภาพที่สวยงามจริง ๆ”
ชิ่งมู่หลานหยิบจอกใบเล็กขึ้นมาแล้วจิบ
หลังจากเหล้าเข้าปาก นางก็ไม่ได้กลืนมันทันทีแต่อมไว้ในปากเพียงชั่วครู่เพื่อลิ้มรสอย่างระมัดระวังพร้อมกับหลับตาลงด้วยความเพลิดเพลิน
“เร็วเข้าสิ รีบบอกข้าทีว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
จินเฟิงกระตุ้นนางอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม คราวนี้ชิ่งมู่หลานไม่ได้แย้งกลับ นางเอ่ยชื่นชมอย่างจริงใจ
“กลิ่นหอมหวาน มีความสดชื่น เมื่อนำเข้าปากรู้สึกได้ถึงความนุ่มละมุนลิ้น เหล้าใสบริสุทธิ์เช่นนี้ไม่บาดคอ ไม่มีตะกอนตกค้างหรือกลิ่นที่ไม่อาจบรรยายได้ เหล้านี้เทียบได้กับเหล้าหลวง!”
“จริงหรือ?”
จินเฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ชิ่งมู่หลานให้คะแนนสูงเช่นนี้
“พี่ใหญ่ของข้าชอบดื่ม และในช่วงหลายปีมานี้ข้าก็ได้ดื่มเหล้าชั้นดีจากสถานที่ต่าง ๆ มามาก ในบรรดาเหล้าทั้งหมดที่ข้าเคยดื่ม เหล้านี้เป็นรองแค่เหล้าหลวงเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นเหล้าแห่งยุคสมัยทีเดียว!”
ชิ่งมู่หลานพูดด้วยความเสียใจ “คงจะสมบูรณ์แบบมากหากไม่มีกลิ่นแรงเช่นนั้น”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จินเฟิงก็รับรู้ได้ค่อนข้างชัดเจนแล้วเกี่ยวกับมาตรฐานการผลิตเหล้าของต้าคัง
แต่สำหรับกลิ่นอั
