หลานหรือ?”
ในขณะที่นางกำลังจะวิ่งออกไป กวานเสี่ยวโหรวก็ถามอย่างสงสัย “หรือว่านางทำอะไรผิดแล้วกลัวว่าเจ้าจะลงโทษหรือ?”
“นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลผู้ปกครองมณฑล ข้าจะกล้าลงโทษนางได้อย่างไร”
จินเฟิงยิ้มและชี้ไปที่ไหเหล้านี้ “นางกำลังคิดเรื่องนี้อยู่”
ทันทีที่เขาพูดจบ ชิ่งมู่หลานก็เดินเข้ามาพร้อมกับตะเกียบและมองไปที่จินเฟิงอย่างคาดหวัง
“ท่านอาจารย์ ในเมื่อทุกคนก็มากันพร้อมหน้าแล้ว เรามาเริ่มกินอาหารเย็นกันเลยดีหรือไม่?”
“เอาล่ะ หากเจ้าอยากดื่มก็ดื่มเถิด แต่เหล้านี้ค่อนข้างแรง อย่าดื่มเร็วนัก และอย่าดื่มมากเกินไป”
จินเฟิงยิ้มแล้วหยิบตะเกียบขึ้น
“ข้ารอท่านอาจารย์พูดคำนี้อยู่พอดี!”
ชิ่งมู่หลานถูมือของนางแล้วเปิดจุกไม้ที่ปิดไหเหล้าออก
ชั่วครู่หนึ่ง ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสุรา
อาเหมยและเถี่ยฉุยที่เฝ้าประตูต่างก็ลอบเลียริมฝีปากและมองเข้าไปข้างในทั้งคู่
