บทที่ 172 พิธีไหว้ครู
“ปล่อยข้านะ!”
ชิ่งมู่หลานผลักหม่านชางออกไป “เจ้านี่อย่างไรกันแน่ ไปเรียนรู้ความมือไวเท้าไวมาจากที่ไหนกัน? สำรวมด้วย ไม่เช่นนั้น กลับไปแล้วข้าจะบอกพี่เหลียงให้ทุบตีเจ้าจนตาย!”
“แม่นางมู่หลาน ข้าขอโทษ เมื่อครู่ข้าตกใจเกินไปหน่อย!”
หม่านชางรีบขอโทษแล้วถาม “ว่าแต่เมื่อครู่ แม่นางมู่หลานพูดว่าอย่างไรนะ?”
“ท่านอาจารย์จะรับโจวจิ่นเป็นศิษย์และในวันพรุ่งนี้จะมีพิธีไหว้ครู ตอนนี้เลยอยากจะมาถามเจ้าว่า เจ้ายินดีที่จะเทิดทูนจินเฟิงเป็นอาจารย์หรือไม่?” ชิ่งมู่หลานเอ่ยถาม
ทันทีที่นางพูดจบ หม่านชางก็พยักหน้าระรัวอย่างรีบร้อน “แน่นอนว่า ข้าเต็มใจ!”
นับตั้งแต่เขาเริ่มเรียนตีเหล็กจากจินเฟิง หม่านชางก็ต้องการที่จะยกให้จินเฟิงเป็นอาจารย์ของเขามาโดยตลอด
ต่อมาเมื่อจินเฟิงแสดงความสามารถมากขึ้นเรื่อย ๆ ความปรารถนาของหม่านชางที่จะเป็นศิษย์อีกฝ่ายก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
อย่างไรก็ตาม เขาเองก็มีความกังวลเช่นเดียวกับจินเฟิง เขารู้สึกว่าอายุเขาไล่เลี่ยกับอีกฝ่ายและพี่สะใภ้ของเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกวานเสี่ยวโหรว หม่านชางก็เลยไม่กล้าพูดอะไร
ตอนนี้จินเฟิงกำลังเริ่มรับสมัครลูกศิษย์ หม่านชางย่อมไม่พลาดโอกาสนี้อย่างแน่นอน
“เอาล่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้อย่าลืมไปร่วมพิธีไหว้ครูเล่า”
สำหรับจินเฟิงแล้ว เขาไม่สนใจเลยว่าหม่านชางตกลงที่จะเป็นลูกศิษย์ตนเองหรือไม่
ตอนที่ยังไม่ไหว้ครู สิ่งที่ควรสอนเขาก็ไ
