านแทบรอไม่ไหว
“ไม่ได้! หม่านชางจะมาทำงานที่นี่ตอนฟ้าสว่าง และทำงานในโรงหลอมเหล็กเป็นเวลาสามถึงสี่เค่อเท่านั้น หากให้เขาทำงานล่วงเวลาทั้งคืน เจ้ากะให้เขาหมดแรงตายไปเลยหรือ!”
จินเฟิงปฏิเสธคำขอของชิ่งมู่หลานอย่างตรงไปตรงมา
แม้ว่าจะมีแม่พิมพ์ แต่ก็ยังต้องขัดดาบหลังจากการหล่อ หากดาบยาวก็ใช้เวลานานอยู่พอสมควร
ถ้าทำดาบเพิ่มอีกสิบเล่ม คืนนี้หม่านชางคงไม่ต้องนอนแล้ว
งานตีเหล็กเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายมาก หากทำงานอย่างต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืนจะเหนื่อยเกินไป
“ไม่ได้ก็ไม่ได้ เหตุใดต้องดุกันด้วย?”
ชิ่งมู่หลานพึมพำ “ยังไม่ได้รับเขาเป็นศิษย์เสียหน่อย รอหม่านชางเข้าพิธีไหว้ครูในวันพรุ่งนี้ก็ยังไม่สายที่เจ้าจะปกป้องเขา!”
คนพูดไม่ได้คิด แต่คนฟังนั้นได้ยินเต็มสองหู
ราวกับถูกฟ้าผ่า หม่านชางคว้าแขนของชิ่งมู่หลานแล้วถามว่า “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ?”
