่ารองหัวหน้าโจรเคยปล้นพ่อค้าเกลือรายใหญ่และขู่กรรโชกเงินมาได้หลายพันตำลึงเงิน เขาแอบเก็บเงินเอาไว้และไม่ได้บอกให้หัวหน้าโจรรับรู้ เราพาคนไปขุดลานบ้านของรองหัวหน้าโจร รื้อแม้กระทั่งกำแพงบ้านของเขา ในที่สุดเราก็พบเงินเข้าจริง ๆ”
“ข้าขอบใจพวกเจ้าทุกคนมาก เหนื่อยหน่อยนะ!”
จินเฟิงมองไปยังบุรุษที่อยู่ด้านหลังจางเหลียง หลายคนมีสิ่งสกปรกบนร่างกายและหนังศีรษะ เห็นได้ชัดว่าน่าจะเกิดจากการไปขุดรื้อบ้านของโจร
บัณฑิตหนุ่มจึงหยิบตั๋วเงินออกมาสองสามร้อยตำลึงเงินแล้วมอบให้จางเหลียง “นำเงินจำนวนนี้ไปปันให้ทุกคนเท่า ๆ กัน ถือเป็นการขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก”
“จินเฟิง พวกเราล้วนเป็นคนคุ้ยเคยที่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน พูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลไปได้!”
“ข้าโดนโจรขู่มาทั้งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าปล้นโจรได้ ข้ารู้สึกโล่งใจมาก ลำบากแค่ไหนก็คุ้ม!”
“หากครั้งต่อไปมีเรื่องเช่นนี้อีก พี่เหลียงอย่าลืมเรียกข้านะ!”
“จินเฟิง เจ้าเก็บเงินไปเถิด พี่เหลียงให้เงินเรามาเยอะมากแล้ว หากเราได้มากกว่านี้ก็เหมือนว่าเราไม่รู้จักพอ!”
“ใช่ ไม่เช่นนั้น คราวหน้าพวกข้าก็คงไม่กล้าไปอีกเพราะว่าเกรงใจเจ้า”
จากนั้นทุกคนก็เผยรอยยิ้มบนใบหน้า
“เสี่ยวเฟิง ตามกฎดั้งเดิมแล้ว ข้าเก็บไว้แค่ตั๋วเงินของรองหัวหน้าโจรเท่านั้น ส่วนสิ่งของอื่น ๆ ที่พบ ข้าได้ให้ทุกคนแบ่งกันไปหมดแล้ว”
จางเหลียงโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของจินเฟิงและพูดว่า “แม้ว่าจะมีไม่มากเท
