่าเขาเถี่ยกว้าน แต่ทุกคนก็ยังได้รับเงินไปหลายตำลึงเงินเชียวล่ะ และทุกคนก็พอใจเป็นอย่างมาก”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
จินเฟิงพยักหน้า
แม้ว่าคราวนี้ทุกคนจะช่วยต่อต้านพวกโจรได้ แต่กองกำลังหลักยังคงเป็นเถี่ยฉุยและทหารผ่านศึกที่อยู่เบื้องหลัง
สำหรับบุรุษอย่างพวกเขาแล้ว ผลประโยชน์ในคืนนี้มากกว่าที่ครอบครัวของพวกเขาได้รับในหนึ่งปีเสียอีก มันทำให้พวกเขาพอใจมากจริง ๆ
ทว่าจินเฟิงไม่ได้เก็บตั๋วเงินคืน เขาหยิบออกมาเพิ่มอีกสองสามใบแล้วยัดมันเข้าไปในมือของจางเหลียง
“ครั้งนี้จัดการพวกโจรได้ด้วยความช่วยเหลือจากชาวบ้าน เจ้านำเงินจำนวนนี้ไปซื้อผ้ากับสิ่งของต่าง ๆ แล้วไปที่เขาเถี่ยกว้านเพื่อนำเสบียงมาอีกสองสามเล่มเกวียน จากนั้นให้ส่งไปตามบ้านต่าง ๆ อย่าลืมผู้สูงอายุที่โดดเดี่ยวเล่า”
“ได้!” จางเหลียงรับตั๋วเงินเอาไว้ “ข้าจะกลับไปกินข้าวก่อน จากนั้นจะเข้าไปในตัวอำเภอ”
“ยุ่งมาทั้งคืนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปเถิด”
“ไม่เป็นไร ข้าจะรีบไปซื้อของแล้วจะรีบกลับมา ทุกคนจะได้มีเสื้อผ้าใหม่โดยเร็วที่สุด”
จางเหลียงพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรตอนนี้ก็มีรถม้าแล้ว ข้าสามารถนอนบนรถม้าระหว่างทางไปได้”
“เช่นนั้นข้ารบกวนด้วย”
จินเฟิงตบไหล่จางเหลียง
สองวันที่ผ่านมาเขาต้องคอยระวังโจร บัณฑิตหนุ่มจึงไม่ค่อยได้พักผ่อนและเมื่อวานเขาก็นอนไม่หลับทั้งคืน หลังจากกลับถึงบ้าน จินเฟิงจึงกินอะไรรองท้องเล็กน้อยจากนั้นก็เข้านอน เขานอนหลับจนถึงย่ามเว่ยของ
