อีกวัน และตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวภายนอก
เมื่อเห็นกวานเสี่ยวโหรวนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังเย็บพื้นรองเท้า เขาจึงเอ่ยถาม “เสี่ยวโหรว เกิดอะไรขึ้นข้างนอก? ทำไมเสียงดังนัก?”
“สามี เจ้าตื่นแล้วหรือ!”
กวานเสี่ยวโหรวไปนำน้ำมาให้เขาดื่มหนึ่งถ้วย “พี่เหลียงกลับมาแล้ว เขานำอาหารและผ้ากลับมามากมาย ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงงานสิ่งทอเพื่อแจกจ่ายสิ่งของให้กับทุกคน”
ตอนนี้จินเฟิงกับครอบครัวย้ายมาอยู่ที่เรือนสี่ประสานแล้ว เรือนของพวกเขากับโรงงานสิ่งทอมีเพียงกำแพงเพียงด้านเดียวกั้นเอาไว้จึงไม่แปลกที่จะมีเสียงดังรบกวน
เนื่องจากนอนไม่หลับอีกต่อไป จินเฟิงจึงลุกขึ้นจากเตียง “เช่นนั้นข้าจะไปดูสักหน่อย”
ก่อนเขาจะเข้าไปในโรงงานสิ่งทอก็มีหญิงสูงวัยและเด็กอายุรวบห้าหกขวบเดินเข้ามา
สตรีคนนั้นแบกข้าวครึ่งถุงไว้บนหลัง โดยมีเด็กชายตัวน้อยเปลือยก้นกอดม้วนผ้าหยาบเอาไว้
เมื่อเห็นจินเฟิง นางก็วางข้าวลงบนพื้นและโค้งคำนับให้ทันที พร้อมพูดกับเด็กชายว่า
“หนิวหวา รีบไปคำนับผู้มีพระคุณของเจ้าเร็ว!”
เด็กชายคนนั้นเชื่อฟังเป็นอย่างดี เมื่อย่าบอกให้คำนับ เด็กชายก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นและคำนับจินเฟิงอย่างรวดเร็ว
“ชีเสิ่น เจ้าทำอะไรน่ะ?”
จินเฟิงประคองหญิงชราลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วดึงเด็กตัวน้อยตามขึ้นมาด้วย
บุตรชายของชีเสิ่นเสียชีวิตในสนามรบ ส่วนสะใภ้สองคนพาหลานสาวไปเก็บเห็ดที่เขาด้านหลังเมื่อปีก่อนและพบกับหมาป่า ตอนนี้เหลื
