“ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ต่างก็เคยอดอยาก? หากไม่ใช่เพราะจินเฟิงเราจะมีกินอย่างทุกวันนี้หรือ?”
“แค่มีกินไม่กี่วันก็ลืมรากเหง้าแล้ว ในอนาคตใครจะกล้ากินทิ้งกินขว้างอีกข้าไม่รู้ แต่ข้าผู้นี้เป็นคนแรกที่จะไม่ทำอย่างนั้น!”
“นางโจว มองอะไรอยู่หรือ? ข้ากำลังว่าเจ้านั่นแหละ ข้าเห็นเจ้ากินอาหารเหลือตั้งสองครั้งแล้ว หากกินไม่หมดก็อย่าตักไปมากนักสิ!”
“แล้วก็แม่นางหลี่ ครั้งก่อนข้าก็เห็นเจ้าทิ้งวอวอโถวไปมากกว่าครึ่ง!”
“ทุกคนหยุดได้แล้ว ข้ารู้ว่าข้าผิด!”
สตรีสองคนที่ถูกประจาน ณ จุดนั้นหน้าแดงด้วยความอับอายและร้องขอความเมตตา
“อย่าพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต แค่อย่าทำอีกในอนาคตก็พอ”
ถังตงตงหยิบป้ายไม้ออกมาจากด้านหลัง “ฟางเหลย ช่วยแขวนสิ่งนี้ไว้บนผนังเพื่อเตือนทุกคนด้วย”
“แม่นางตงตง บนแผ่นป้ายนี้เขียนไว้ว่าอย่างไรหรือ?”
หญิงชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้นมาอย่างสงสัย
[1] หลี่เซิน (李绅) : ผู้แต่งบทกวีในสมัยราชวงศ์ถัง
