หนึ่งร้อยเหรียญทองแดง
“แม่นางมู่หลาน กองทัพสตรีของพวกเจ้ายังต้องการคนเพิ่มอีกหรือไม่?”
สตรีในหมู่บ้านวัยสามสิบต้น ๆ ถามอย่างตื่นเต้น
สามีของนางเสียชีวิตในสนามรบ ทิ้งแม่สามีที่เป็นผู้ป่วยติดเตียงและลูกสองคนไว้ข้างหลัง ตอนนี้นางกลายเป็นเสาหลักของครอบครัว
ความยากลำบากนี้เกินที่จะจินตนาการได้
ตอนนี้นางทำงานในโรงงานสิ่งทอ นางจึงไม่มีเวลาลงไปทำงานที่นา และหญิงชราก็มาป่วยอีก เงินที่นางหามาได้จึงยังไม่เพียงพอ
เมื่อนางได้ยินว่ากองทัพสตรีได้ค่าจ้างถึงเดือนละสามร้อยเหรียญทองแดงนางจึงรู้สึกสนใจขึ้นมา
“แน่นอนว่าข้าต้องการคน แต่เจ้าต้องผ่านการทดสอบเสียก่อน”
ชิ่งมู่หลานพูดว่า “ตามข้ามา ในอนาคตต้องต่อสู้กับโจร ข้าไม่อยากได้คนที่ไม่แข็งแรง!”
“ข้าแข็งแรง ข้าทำงานในทุ่งนามาตั้งแต่อายุสิบสอง ข้าแข็งแกร่งกว่าใคร ๆ!”
เพื่อพิสูจน์ตัวเอง นางแบกซานเสิ่นจือที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นก็ยกอีกฝ่ายขึ้นเหนือศีรษะ ซานเสิ่นจือกลัวเสียจนกรีดร้อง
“เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้าแข็งแกร่งมากจริง ๆ”
ชิ่งมู่หลานพูดไม่ออกบอกไม่ถูก จากนั้นนางก็เอ่ย “เร็วเข้า วางซานเสิ่นจือลงซะ”
“อาเพ่ย เจ้าอยากตายหรืออย่างไร!”
ซานเสิ่นจือตกใจมากจนเมื่อตัวนางถูกวางลงที่พื้น นางก็ทำท่าจะทุบตีอาเพ่ยทันที
อาเพ่ยรู้ว่านางผิดจึงก้มศีรษะลงและปล่อยให้ซานเสิ่นจือระบายความโกรธของตนเอง
หลังจากที่ซานเสิ่นจือจัดการกับอาเพ่ยจนพอใจ เอาเพ่ยก็หันมาถามด้วยรอยยิ้มว่า “แม่นาง
