นกกระเรียน โดยเฉพาะกระเรียนมงกุฎแดง คือสัญลักษณ์แห่ง อายุยืนยาว สง่างาม ประหนึ่งวิญญาณผู้บรรลุธรรม เหมาะยิ่งกับท่านยายที่ กําลังย่างเข้าสู่วัยหกสิบ
อีกด้านเป็น “เทพธิดาถือผลท้ออายุวัฒนะ” เด็กอ้วนท้วนถือผลท้อ แห่งชีหวังหมู่ สื่อถึงความเป็นสิริมงคล อายุยืนยาวดุจฟ้าดิน ทั้งสองภาพ นางไตร่ตรองแล้วไตร่ตรองอีกจึงตัดสินใจ ท่านยายและท่านตาผู้ล่วงลับล้วน รักนางยิ่ง โดยเฉพาะท่านตา ผู้สะสมภาพเขียนและวัตถุโบราณจํานวนมาก และยกให้แก่นางเกือบทั้งหมด ภาพ “ชุนเกอเหยียบหิมะ” ของอู๋โจวจื่อ ที่ จ้าวเข่อเหรินเคยหลอกยืมไป ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ชาติที่แล้ว นางโง่เขลา ถูกหลอกจนสูญเสียของล้ําค่าไปมาก ชาตินี้… จะไม่มีวันอีก ของที่ท่านตาทิ้งไว้ นางจะรักษาไว้ด้วยชีวิต นอกจากฉากกั้นนี้ นางยังเตรียมของขวัญอีกชิ้นหนึ่ง แต่จนกว่าจะถึงวันงาน ไม่มีผู้ใดได้รู้ คิด ถึงตรงนั้น รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะกําลังปักผ้าอย่างตั้งใจ หลงเอ๋อ ก็เดินเข้ามา
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองมาขอพบเจ้าค่ะ รออยู่ด้านนอก” จ้าวเย่อเหรินมา? จ้าวเข่อหรันขมวดคิ้วเบา ๆ
“เชิญนางเข้ามา”
นางวางงานปักลงบนโต๊ะหิน ไม่นาน ร่างในชุดกระโปรงแพรบางสี เหลืองอ่อนก็ปรากฏ ผิวขาวดุจหิมะ คิ้วเรียวเข้ม ดวงตาเปล่งประกายดั่ง ดารา จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงระเรื่อ งามละมุนทุกอิริยาบถ งดงามสมคําร่ํา ลือ หนึ่งในสี่หญิงงามแห่งเมืองหลวง
จ้าวเย่อหรันแม้ไม่ชอบนาง ก็ต้องยอมรับในควา
