อย ออกเดินทางได้ทุกเมื่อ”
จางเหลียงชี้ไปที่เกวียนที่ตรงทางเข้าลานบ้าน
“เหล่าเจิ้ง ฝั่งของเจ้าเป็นอย่างไร”
จินเฟิงมองไปที่เจิ้งฟางอีกครั้ง “เขาเถี่ยกว้านนั้นสูงชันถือว่าเป็นพื้นที่ที่เหมาะสมอีกทั้งยังอยู่ไม่ไกลจากจินชวนนัก ในอนาคตข้าจะใช้สถานที่แห่งนี้ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“ตามที่ท่านอาจารย์ได้กำชับเอาไว้ ตอนนี้ธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินได้รับการบรรทุกแล้ว ข้าจะให้ทหารแบ่งเป็นหมู่เล็ก ๆ ห้าหมู่ และคอยอยู่เฝ้าที่กำแพงเมือง แม้ว่าจะมีคนมาหลายร้อยชีวิตก็คงไม่มีโอกาสที่จะโจมตีพวกเขาได้”
เจิ้งฟางกล่าวอย่างมั่นใจ
“นอกจากคนข้างนอกแล้ว คนข้างในก็ต้องเฝ้าระวัง อย่าปล่อยให้โดนแทงข้างหลังได้” จินเฟิงเตือน
“ท่านอาจารย์หมายความว่าหญิงสาวเหล่านั้นอาจสร้างปัญหาได้หรือ” เจิ้งฟางถาม
“ข้าเองก็ไม่รู้ เราไม่ควรคิดร้ายกับใคร แต่พึงระวังคนที่จะมาคิดร้ายกับเราจะดีกว่า สุดท้ายแล้วเรายังไม่รู้จักพวกนางดีพอ ดังนั้นเราควรระมัดระวังตัวไว้ก่อน”
แม้ว่าจินเฟิงจะเห็นอกเห็นใจหญิงสาวเหล่านั้น แต่เขาก็ไม่ไร้เดียงสาพอที่จะคิดว่าพวกนางทุกคนเป็นคนดีอย่างแน่นอน
“ท่านอาจารย์ ข้าจะระมัดระวังอย่างดี”
เจิ้งฟางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
จินเฟิงตรวจสอบธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินที่เจิ้งฟางจัดเตรียมไว้ หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหาใด ๆ เขาก็กลับไปพร้อมกับขบวนเกวียน
ตอนที่เดินทางมาที่นี่บัณฑิตหนุ่มรู้สึกว่ามันรวดเร็วมาก
