ต่กว่าที่กวานเสี่ยวโหรวจะกลับมา เขาก็รอนานจนเกือบจะหลับไป
“จัดการธุระเสร็จแล้วหรือ?”
จินเฟิงลุกขึ้นนั่งและรินน้ำให้ภรรยาหนึ่งถ้วย
“สามี ข้าขอโทษนะ ข้ายุ่งจนเวลาล่วงเลย กว่าจะกลับมาก็ค่ำมืดเสียแล้ว…”
กวานเสี่ยวโหรวแสดงท่าทางราวกับเป็นเด็กที่ทำผิด นางก้มศีรษะลงพร้อมเอ่ยขอโทษ
“ไม่เป็นไร โชคดีที่วันนี้เจ้ามาที่นี่ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่รู้ว่าจะจัดการกับพวกนางอย่างไร”
จินเฟิงดึงกวานเสี่ยวโหรวเข้ามาในอ้อมแขนของเขา “เหนื่อยหน่อยนะ”
“ไม่เหนื่อยหรอก” กวานเสี่ยวโหรวเกาะบ่าของจินเฟิงเอาไว้และบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ “หญิงสาวเหล่านี้น่าสงสารมาก น่าสงสารเสียยิ่งกว่าข้าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ… สามี เจ้าใจดีมากเลย”
“ไปกินอะไรมาหรือ? วันนี้เจ้าถึงได้พูดจาหวานหูนัก?”
จินเฟิงอุ้มกวานเสี่ยวโหรวขึ้นและพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม
กวานเสี่ยวโหรวไม่ตอบแต่เป็นฝ่ายเริ่มที่จะประทับรอยจูบให้แก่เขาก่อน
โดยปกติแล้วกวานเสี่ยวโหรวจะขี้อายมากและเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะเป็นฝ่ายเริ่มทำแบบนี้ จินเฟิงจึงไม่ปล่อยโอกาสที่ดีเช่นนี้ให้หลุดลอยไป เขาอุ้มนางไปที่ห้องนอนทันที
…
เช้าวันรุ่งขึ้น จินเฟิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงปลุกใจของทหารผ่านศึก
กวานเสี่ยวโหรวที่เคยนอนอยู่เคียงข้างเขาเมื่อคืนก็ได้หายตัวไปแล้วเช่นกัน
หลังกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย จินเฟิงไปหาจางเหลียงและเจิ้งฟาง
“พี่เหลียง เก็บของเรียบร้อยแล้วหรือ?”
“ขนของขึ้นเกวียนเรียบร้
