ดครองสถานที่แห่งนี้ ทหารท้องถิ่นเคยมาปิดล้อมภูเขาเถี่ยกว้าน หลิวเจียงจะเก็บส่วยข้าวทุกปีและขายเมล็ดพืชเก่าเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกปิดล้อม”
ซวนจื่อกล่าวว่า “หลิวเจียงเคยบอกข้าว่า เสบียงบนภูเขานั้นเพียงพอสำหรับให้เราทุกคนกินได้เป็นเวลาสามปี”
“ดูเหมือนว่าเราจะไม่ต้องซื้ออาหารเป็นเวลานาน”
ในที่สุดจินเฟิงก็เผยรอยยิ้มออกมา
เนื่องจากขาดแคลนแรงงาน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาต้าคังจึงมีธัญพืชไม่เพียงพอ แม้ว่าจะมีเงิน แต่บางครั้งก็ยากที่จะซื้อธัญพืชได้ในปริมาณมาก
โชคดีที่ซีเหอวานและกวานเจียวานเองก็ทำไร่ทำนาจึงสามารถซื้อธัญพืชบางอย่างได้ ไม่เช่นนั้นโรงงานสิ่งทอก็คงมีเสบียงไม่เพียงพอเช่นกัน
“ไปดูกันว่าหลิวเจียงเหลืออะไรไว้บ้างนอกจากอาหาร”
จินเฟิงหันหลังกลับและเดินไปที่บ้านของหัวหน้าใหญ่ของกลุ่มโจรเขาเถี่ยกว้าน
เมื่อพวกเขามาถึงประตู สตรีคนนั้นก็คุกเข่าอยู่บนพื้นและจ้องมองไปที่จินเฟิงอย่างเอาเรื่อง หากการจ้องมองสามารถทำลายใครได้ ร่างกายของจินเฟิงคงพรุนเป็นรู
“หากเจ้าจ้องมองต่อไป ข้าจะควักลูกตาของเจ้าทิ้งเสีย!”
ฟางเหลยถีบเข้าที่ไหล่สตรีตรงหน้า
จินเฟิงเองก็ไม่ได้หยุดการกระทำของเขา
ซวนจื่อเพิ่งบอกว่าหญิงผู้นี้เป็นผู้ดูแลสตรีที่ถูกปล้นชิงตัวมา และจำนวนคนที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของนางก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ
เมื่อเข้าไปในลานบ้าน จินเฟิงก็นั่งสบาย ๆ บนม้านั่งหินใต้ร่มเงาต้นไม้ เขามองดูทหารผ่านศึกขนกระสอบและกล่องใบเ
