บทที่ 139 ถูกขัดขวาง
“เสี่ยวเฟิง คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเหล่าเจิ้งหรอกนะ?”
จางเหลียงขมวดคิ้วและพูดว่า “ให้ข้าส่งคนไปดูหน่อยดีหรือไม่?”
ตอนที่ชิ่งไหวไปถึงชิงสุยกู่ครั้งแรก เขาถูกชาวตั่งเซี่ยงโจมตีและเจิ้งฟางก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะปกป้องชิ่งไหวเอาไว้ ต่อมาเขายืนกรานที่จะขี่ม้าไปที่เมืองเว่ยโจวเพื่อส่งข้อความถึงจินเฟิงจนตนเองได้รับการรักษาล่าช้าและทำให้เสียแขนซ้ายตั้งแต่บริเวณข้อศอกลงไป…
ห้าวันหลังจากที่จินเฟิงออกจากเมืองเว่ยโจวก็ถึงเวลาแห่งการเกษียณของเจิ้งฟาง เพราะเขาสูญเสียแขนซ้ายไปทำให้ถูกปลดประจำการและกลับมายังอำเภอจินชวนซึ่งเป็นบ้านเกิด
ชิ่งไหวได้เขียนจดหมายถึงจินเฟิงเพื่อขอให้ช่วยดูแลเขา
บัณฑิตหนุ่มจึงขอให้จงอู่รับสมัครทหารผ่านศึกมากกว่าสี่สิบนายและพาพวกเขาไปที่ภูเขาเมาเมา จากนั้นก็ส่งมอบให้เจิ้งฟางเป็นผู้ดูแลทางนั้น นี่ถือเป็นไพ่ลับที่จินเฟิงซ่อนเอาไว้
หลังจากจินเฟิงมอบหมายงานให้เจิ้งฟางแล้ว เมื่อพวกโจรออกจากเขาเถี่ยกว้านไปหนึ่งชั่วยาม เจิ้งฟางก็นำทัพโจมตีเขาลูกนั้น
เมื่อพิจารณาจากเวลา การต่อสู้ก็น่าจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว อีกอย่างพวกโจรทางนี้ก็ถูกจินเฟิงกำจัดจนสิ้นซาก แล้วเหตุใดยังไม่มีข่าวคราวจากเจิ้งฟางอีก
“พวกเราไปที่นั่นกันเถอะ”
จินเฟิงถาม “เราสามารถนำกำลังออกจากที่นี่ไปได้กี่คน?”
“นักโทษทั้งหลายต่างก็ถูกแขวนคอแล้ว หากเหลือผู้คุ้มกันไว้สองหมู่ เราสามารถพาทหารที่เหลืออีก
