อย่างเกิดขึ้นซึ่งมันแทบจะล้มล้างทัศนคติของหัวหน้าหมู่บ้านไปโดยสิ้นเชิง
จนถึงตอนนี้เขายังคงรู้สึกชาที่หนังศีรษะ ขาของเขายังคงอ่อนแรงเมื่อก้าวเดิน
“ในเมื่อทุกคนก็อยู่ที่นี่แล้ว รบกวนท่านอาหลิวแจ้งให้ทุกคนไปยังโรงงานสิ่งทอเถิด ข้ามีเรื่องจะพูดเล็กน้อย”
จินเฟิงยิ้มและพูดว่า “ที่นี่กลิ่นไม่พึงประสงค์เท่าไรนัก”
“แล้วจะทำอย่างไรกับที่แห่งนี้ดี?”
หัวหน้าหมู่บ้านถามพร้อมชี้ไปที่ลานนวดข้าว
“เมื่อสังหารโจรจากเขาเถี่ยกว้านได้ เราน่าจะได้รับรางวัลตอบแทน แต่เราต้องรอให้อู่จั้วมาชันสูตรพลิกศพก่อนจึงจะฝังพวกเขาได้”
จินเฟิงกล่าวว่า “ให้พี่เหลียงและพวกเฝ้าดูไปก่อน”
“เอาตามที่เจ้าว่าแล้วกัน”
หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า พร้อมหันกลับไปแจ้งให้ชาวบ้านไปรวมตัวกันที่โรงงานสิ่งทอ
จินเฟิงกำชับให้จางเหลียงและทหารผ่านศึกคอยคุ้มกันนักโทษก่อน จากนั้นค่อยตามไปทีหลัง
เมื่อพวกเขามาถึงโรงงานสิ่งทอ กวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง และเสี่ยวเอ๋อก็รออยู่ที่ประตูแล้ว
“สามี เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
กวานเสี่ยวโหรวเห็นจินเฟิงกลับมาจึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าเพียงสั่งการอยู่ด้านหลังเท่านั้น จะเป็นอะไรได้เล่า?”
จินเฟิงหมุนตัวเพื่อพิสูจน์ว่าเขาสบายดี
จากนั้นกวานเสี่ยวโหรวก็ทุบหน้าอกของนางด้วยความโล่งใจ “พวกมู่หลานเพิ่งกลับมาเมื่อครู่ เนื้อตัวของพวกนางเต็มไปด้วยเลือด น่ากลัวมาก”
“เจ้าอย่าลืมนำเสื้อผ้าและสบู่ไปให้พวกนา
