งด้วยเล่า”
จินเฟิงกำชับ จากนั้นเขาก็เข้าไปในโรงงานสิ่งทอและยืนอยู่บนโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้
ชาวบ้านที่ยืนอยู่ด้านล่างต่างก็เงยหน้าขึ้นมองบัณฑิตหนุ่ม
ภาพลักษณ์ของจินเฟิงในหมู่บ้านเป็นบัณฑิตขี้ขลาดมาโดยตลอด แม้ว่าเขาจะถูกเซี่ยกวางรังแก แต่เขาก็จะบ่นเพียงไม่กี่คำเท่านั้น
แม้ว่าหลังแต่งงาน ท่าทีของเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่นับตอนที่เขามีเรื่องกับเซี่ยกวาง จินเฟิงมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอและเป็นฝ่ายเริ่มทักทายทุกคนที่เขาพบ
ชาวบ้านไม่เคยคิดมาก่อนว่าจินเฟิงจะมีด้านที่ดุร้ายเช่นนี้
นั่นคือโจรหลายร้อยชีวิต ตอนที่เขาสั่งฆ่าสีหน้าของเขาก็ยังคงเรียบเฉย และบางครั้งยังเห็นเขายกยิ้มอีกต่างหาก
สิ่งนี้ทำให้ชาวบ้านบางคนหวาดกลัวจินเฟิงขึ้นมา
ชาวบ้านบางคนตื่นเต้นมาก
เมื่อโจรถูกฆ่าแล้ว นั่นแปลว่าพวกเขาเริ่มกลับมาทำงานได้? และไม่ต้องจ่ายส่วยประจำปีอีกต่อไปใช่หรือไม่?
แน่นอนว่ายังมีคนฉลาดบางคนที่มีความคิดว่องไวและตระหนักได้ว่าจินเฟิงทรงพลังเพียงใด และเขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่าแผนของจินเฟิงในครั้งนี้คืออะไร
“ทุกคนอยู่ในความสงบ”
จินเฟิงตีฆ้อง และชาวบ้านก็เงียบลงในทันที
“ข้าจะเริ่มพูดเรื่องแรก”
จินเฟิวชูนิ้วชี้ข้างซ้ายของเขา “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ โรงงานสิ่งทอ เตาเผาอิฐ และพื้นที่ก่อสร้างทั้งหมดจะกลับมาทำงานอีกครั้ง!”
ชาวบ้านตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็เริ่มปรบมือ
ไม่ว่าพวกเขาจะรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับจิน
