บทที่ 134 เกิดเรื่องไม่คาดคิด
ที่ทางเข้าหมู่บ้านซีเหอวานมีพื้นที่เปิดโล่ง บริเวณนั้นเป็นลานนวดข้าวของหมู่บ้าน ทุกครั้งที่มีการประชุมในหมู่บ้านก็มักจะมาจัดขึ้นที่นี่
ในอดีตก่อนที่จะมีการก่อตั้งโรงงานสิ่งทอ เมื่อถึงเวลากินข้าว คนกว่าครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านจะมารวมตัวกันที่นี่พร้อมถ้วยชามในมือเพื่อนั่งกินข้าวและพูดคุยโอ้อวดกันในเรื่องต่าง ๆ
แม้ว่าจะไม่มีการประชุมหรือมีมื้ออาหารก็ยังมีเด็กกลุ่มหนึ่งที่มาเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ที่นี่เสมอ
แต่ในเวลานี้ ลานนวดข้าวที่เคยพลุกพล่านและมีชีวิตชีวาอยู่เสมอกลับกลายเป็นสถานที่รกร้างเสียแล้ว
ไม่เพียงแค่ที่นี่ แต่บรรยากาศทั้งซีเหอวานก็เป็นเช่นนี้ ทั้งหมู่บ้านเงียบจนน่าขนลุกเหมือนกับหมู่บ้านผีสิงในภาพยนตร์ที่วิเวกวังเวงไม่มีผิด
มีเพียงเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ริมลานนวดข้าวเท่านั้น
จินเฟิงเดินออกจากหมู่บ้านพร้อมกับจางเหลียง เขานั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง
จางเหลียงถือดาบทมิฬไว้ในมือ เขายืนอยู่ข้างหลังจินเฟิงอย่างเงียบ ๆ
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าอันวุ่นวายดังขึ้น
จางเหลียงบอกว่าพวกโจรยังอยู่ห่างออกไปสามลี้ไม่ใช่เหรอ?
พวกมันมาที่นี่เร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?
จินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
ทันใดนั้นเขาก็หันกลับไปมองหมู่บ้านที่อยู่ด้านหลัง
หลิวเถี่ยปรากฏตัวจากมุมถนนโดยถือขวานไว้ในมือ
ตามมาด้วยหลี่หมาจื่อ จางกู่จือ
และบุรุษคนอื่น ๆ ต
