่างก็ทยอยเดินออกมาทีละคน
อาวุธที่ถืออยู่ในมือของพวกเขามีหลากหลายทั้งขวาน เคียว ส้อมพรวน หลายคนถือไม้กระบองเอาไว้มั่น
ยกเว้นหู่จือที่ได้รับบาดเจ็บและยังรักษาตัวอยู่ในอำเภอ สหายที่ดูแลหู่จือและขบวนคุ้มกันต่างก็มากันทั้งหมด
พวกเขาไม่รู้เรื่องการเตรียมการของจินเฟิง แต่สถานการณ์แบบนี้พวกเขารีบเร่งมาที่นี่ เห็นได้ชัดว่าทุกคนได้ตัดสินใจที่จะต่อสู้กับพวกโจรไปด้วยกัน
สิ่งนี้ทำให้จินเฟิงประหลาดใจ
เหล่าทหารผ่านศึกยังไม่ได้เริ่มภารกิจคุ้มกันอย่างเป็นทางการเพราะพวกเขาเอาแต่ฝึกซ้อม ส่วนหลิวเถี่ย จางกู่จือและคนอื่น ๆ ยังคงรับผิดชอบเรื่องคุ้มกันการขนส่งสินค้าอยู่
จินเฟิงรู้ถึงอันตรายของหน้าที่ดังกล่าว ดังนั้นเขาจึงเพิ่มค่าจ้างของคนกลุ่มนี้ให้เทียบเท่ากับเหล่าทหารผ่านศึก
คนที่อาศัยอยู่บนเขาล้วนเป็นคนซื่อสัตย์และมีความคิดเรียบง่ายตรงไปตรงมา
บางทีในความคิดของหลิวเถี่ยและคนอื่น ๆ การที่จินเฟิงจ่ายเงินเดือนที่สูงเช่นนี้ให้กับพวกเขา เทียบเท่ากับอีกฝ่ายได้ซื้อชีวิตของพวกเขาแล้ว
แม้ว่าจินเฟิงจะแปลกใจที่พวกเขามา แต่บัณฑิตหนุ่มก็พอจะเข้าใจได้
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขางุนงงคือ หลังจากที่ผู้คุ้มขบวนส่งของมาที่นี่กันหมด หัวหน้าหมู่บ้านก็มาพร้อมกับบุรุษบางคนที่ทำงานที่เตาเผาอิฐและพื้นที่ก่อสร้างด้วย
แน่นอนว่าค่าจ้างรายวันของพวกเขาอยู่ที่ประมาณสองถึงสามเหรียญทองแดง ซึ่งใกล้เคียงกับค่าจ้างในเมือง
เหตุใดพวกเขาจึงมาที่นี
