บทที่ 131 ใจคน
“พวกโจรได้ทิ้งร่องรอยความกลัวไว้ในใจของทุกคนลึกเกินไป… ข้าอยากให้ลูกธนูเป็นเครื่องมือจัดการพวกเขาไปสักพัก…”
ชิ่งมู่หลานพูดซ้ำสิ่งที่จินเฟิงพูด แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
เนื่องจากนางคิดไม่ออกจึงไม่อยากที่จะคิดต่อ นางหันมาดึงจินเฟิงแล้วเอ่ยถาม “ท่านอาจารย์ อย่ามัวอ้อมค้อมอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าเราสามารถจัดการกับพวกโจรได้ เหตุใดท่านจึงตัดสินใจว่าจะไม่ทำเช่นนั้น ท่านต้องการอะไรกันแน่?”
“ใจคน”
จินเฟิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วพูดอย่างใจเย็น
“ใจคนหรือ?” ชิ่งมู่หลานยิ่งสับสนมากขึ้น “หมายความว่าอย่างไร?”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
จินเฟิงยิ้มและกลับเข้าไปในโรงหลอมเหล็กอีกครั้ง
แม้ว่าเขาจะรู้ถึงความเป็นไปได้ในการโจมตีพวกโจร แต่ชีวิตมนุษย์ก็มีความสำคัญอย่างยิ่ง ก่อนจะทำอะไรเขาต้องมั่นใจก่อนว่าจะไม่มีเรื่องผิดพลาด
บัณฑิตหนุ่มยังมีงานที่คั่งค้างอยู่จะเอาเวลาที่ไหนไปคุยกับชิ่งมู่หลาน?
ไม่ช้าก็มีเสียงกุกกักดังมาจากโรงหลอมเหล็ก
ชิ่งมู่หลานต้องการแอบเข้าไปในโรงหลอมเหล็กเพื่อดูว่าจินเฟิงกำลังยุ่งอยู่กับอะไร แต่ถูกฟางเหลยหยุดไว้ นางจึงทำได้เพียงจากไปด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะฝึกฝนกับกลุ่มทหารหญิงต่อไป
จางเหลียงและทหารผ่านศึกก็เตรียมที่จะกลับไปที่ภูเขาด้านหลังเช่นกัน แต่ในจังหวะนั้นเขาก็เห็นหม่านชางเดินออกมา
“หม่านชาง มีของอะไรที่เจ้าต้องการหรือไม่?”
จางเหลียงถามว่า “เจ้าเข้าไปช่วยเสี่ยวเฟิ
