คำ
“หัวหน้า เหตุใดพวกเจ้ามาที่นี่ตอนนี้ล่ะ?”
หลิวชิ่งเหยวียนรีบวิ่งเข้ามาพร้อมพยักหน้าแล้วเอ่ยถาม
ชาวบ้านคนอื่น ๆ สามารถซ่อนตัวได้ แต่ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านซีเหอวาน เขาไม่สามารถซ่อนหรือหลบหนีได้
“ข้าได้ยินมาว่าซีเหอวานของพวกเจ้ามีบุคคลสำคัญที่สามารถทำให้พวกเจ้ามีชีวิตที่สุขสบายขึ้น พวกเราที่มาจากเขาเถี่ยกว้านยากจนข้นแค้น เดินทางมาที่นี่เพียงเพราะต้องการได้คำแนะนำจากคน ๆ นั้น”
รองหัวหน้าโจรเหลือบมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้าน “คนผู้นั้นอยู่ที่ใดหรือ พาข้าไปพบเขาหน่อย”
“เรื่องนี้…”
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้
ทันทีที่เขาได้ยินว่าพวกโจรเข้ามาในหมู่บ้าน เขาก็เดาว่าอีกฝ่ายน่าจะมาเพื่อพบกับจินเฟิง
เขากลัวจริง ๆ ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เขากังวลมากว่าพวกโจรจะทำร้ายจินเฟิง หากเป็นเช่นนั้นเขาก็จะกลายเป็นคนบาปในซีเหอวานและกวานเจียวาน หลิวชิ่งเหยวียนจึงไม่กล้าทำตามคำสั่งพวกโจร
แต่ก่อนที่เขาคิดจะพูดอะไรออกมา พวกโจรก็เตะเข้าที่เอวเขาอย่างเหลืออด
“ชายชราอย่างเจ้านี่ช่างน่ารำคาญเสียจริง มันยากนักหรือที่จะนำทางข้าไป? หรือเจ้าคิดว่าหากเจ้าไม่นำทางข้าไป ข้าจะหาที่แห่งนั้นไม่พบ?”
“หัวหน้าเชิญตามข้ามาเถิด”
หลิวชิ่งเหยวียนที่ล้มลงเมื่อครู่ลุกขึ้นและเดินนำทางไปอย่างเงียบ ๆ
เขารู้ว่าสิ่งที่พวกโจรพูดนั้นถูกต้อง ซีเหอวานไม่ได้ใหญ่โตอะไร ทั้งโรงงานสิ่งทอ โรงงานหลอมเหล็กต่างก็โดดเด่นมากจนพวกโจรสามารถหาพวกจ
