ินเฟิงเจอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้นำทางก็ตาม
แต่หากเขานำไปเอง อย่างน้อยพวกโจรก็จะได้ไม่ต้องเดินสะเปะสะปะ
เมื่อพวกเขามาถึงโรงหลอมเหล็กก็ได้พบกับจินเฟิงที่นั่งอยู่หน้าประตูโดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อน
“เจ้าคือจินเฟิงสินะ?”
รองหัวหน้ากลุ่มโจรก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและทำหน้ายั่วยุต่อหน้าบัณฑิตหนุ่ม “บุรุษผู้นี้สามารถรักษาท่าทีสงบของตนไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“เคยมีคนบอกเจ้าหรือไม่ ว่ากลิ่นปากของเจ้าเหม็นเน่าแค่ไหน?”
จินเฟิงโยกตัวไปด้านข้างแสดงท่าทางรังเกียจ ไม่มีความกลัวปรากฏบนใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้แสร้งทำเป็นสงบ แต่จินเฟิงรู้ดีว่าตอนนี้มีหน้าไม้อย่างน้อยสิบอันกำลังเล็งมาที่หัวของรองหัวหน้าโจรผู้นี้ในความมืด
ด้วยความแม่นยำของจางเหลียงและทหารปลดประจำการคนอื่น ๆ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้พวกโจรมีโอกาสทำร้ายจินเฟิงได้
“ปากกล้าดีนี่!”
รองหัวหน้าโจรผู้นี้ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้ว ตนเองได้เดินอยู่รอบ ๆ ประตูอเวจีแล้ว เขายังคงนั่งลงตรงข้ามกับจินเฟิงด้วยท่าทีสบาย ๆ พร้อมหยิบกาต้มน้ำบนโต๊ะรินลงในถ้วยให้ตัวเอง “เจ้าคงพอจะเดาได้แล้วสินะ ว่าพวกข้ามาที่นี่ทำไม”
“ข้ารู้” จินเฟิงพยักหน้า “คงมาเจรจาสินะ”
“ไม่ เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเจรจากับเขาเถี่ยกว้านของเรา!”
รองหัวหน้าโจรส่ายหัว “ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าว่าเจ้าควรทำอะไร ถ้าเจ้าทำได้ดี เจ้าก็จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ถ้าทำไม่ดี… พวกเจ้าก็ต้องตาย!”
กลยุทธ์ที่โ
