บทที่ 126 ตระกูลย่อย
“ทุกคนเงียบเสียงแล้วฟังข้า”
จินเฟิงยกมือขึ้น จากนั้นทั้งโรงอาหารก็เงียบลงอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีใครซ่อนตัวอยู่และพึมพำอีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดมองไปที่จินเฟิงด้วยสายตาคาดหวัง
“ปัญหาไม่ใช่เพราะการทำงานของพวกเจ้า แต่เป็นเพราะพวกโจร”
จินเฟิงกล่าวว่า “พี่เถี่ยจือเข้าไปในอำเภอเพื่อส่งสินค้าและเมื่อวานนี้เขาได้พบกับโจรในถงซาน พวกเขาถูกดักปล้นเกวียนและของทั้งหมดไป ตอนนี้เรามีเก๋อหมาอยู่ในโกดังพอใช้แค่ไม่กี่วันเท่านั้น ข้าเลยมาแจ้งระงับการทำงานก่อน แล้วพวกเราจะเริ่มงานกันใหม่หลังจากที่ทำข้อตกลงกับพวกโจรแล้ว”
เมื่อถังตงตงได้ยินสิ่งที่จินเฟิงพูด นางก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง
จินเฟิงพูดในตอนบ่ายว่าเขาจะไม่เจรจากับพวกโจร แต่เหตุใดจู่ ๆ ถึงพูดแบบนั้น?
แต่ถังตงตงรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาถาม นางระงับความอยากรู้อยากเห็นและคิดว่าเมื่อการประชุมสิ้นสุดลงนางจะลองถามเขาอีกที
“จินเฟิง แล้วจะเจรจาได้เมื่อใดหรือ?” ซานเสิ่นจือเอ่ยถาม “เพราะสมาชิกทุกคนในครอบครัวข้าล้วนทำงานในโรงงาน”
“ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าไม่รู้เสียหน่อยว่าพวกโจรนั้นมีนิสัยอย่างไร? ข้าเองก็มิอาจรับปากได้ว่าจะใช้เวลากี่วัน”
จินเฟิงส่ายหัวแล้วพูดว่า “อีกทั้งคราวนี้พวกโจรก็แข็งแกร่งมาก พวกเขาไม่เพียงแต่ปล้นสิ่งของเท่านั้น แต่ยังทุบตีพี่เถี่ยจือและคนอื่น ๆ ด้วย หู่จือได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกระดูกโผล่พ้นเนื้อออกมา ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกั
