ที่เข้ามายึดครองที่อำเภอจินชวนและทิ้งความหวาดกลัวไว้ในใจของชาวบ้าน
พวกเขาคิดมาเสมอว่าพวกโจรจากเขาเถี่ยกว้านน่ากลัวยิ่งกว่าหน่วยราชการเสียอีก
เพราะพวกโจรไม่มีเหตุผล
ทุกปีเวลาที่พวกเขามาเก็บส่วยข้าว มีใครบ้างไม่กลัวตายและหายใจได้เต็มปอด?
หากเป็นเพียงกลุ่มโจรเล็ก ๆ พวกชาวบ้านก็คงจะลงมือต่อสู้ แต่หากคิดฆ่าโจรจากเขาเถี่ยกว้าน ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงเกินไป!
แม้ว่าคนในหมู่บ้านจะไม่ได้ถูกสังหารทั้งหมด แต่ผู้คนจำนวนมากอาจจะต้องตายด้วยน้ำมือของพวกโจรเขาเถี่ยกว้าน
ใครจะไปรู้ พวกเขาอาจตกเป็นหนึ่งในคนที่ต้องถูกฆ่าก็ได้?
“ข้าได้เตรียมค่าจ้างไว้แล้ว พวกเจ้ามารับได้เลยแล้วก็กลับบ้านเพื่อรอรับการแจ้งข่าวอีกที”
จินเฟิงโบกมือแล้วเดินออกจากโรงอาหาร
คราวนี้ไม่มีคนงานคนใดพูดอะไรเลย
เพราะพวกเขาเข้าใจว่าถึงแม้ซีเหอวานจะดูเหมือนเจริญรุ่งเรือง แต่สิ่งเดียวที่สามารถทำเงินได้คือโรงงานสิ่งทอ ส่วนเตาเผาและพื้นที่การก่อสร้างต่างก็มีค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น
หากไม่สามารถส่งมอบสินค้าจากโรงงานสิ่งทอให้กับจวนว่าการได้ จินเฟิงจะสูญเสียรายได้ การดำเนินงานต่อถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจริง ๆ
ว่าจบคนงานก็เดินไปหาถังตงตงอย่างหดหู่ใจเพื่อรับค่าจ้าง
หลายคนยังคงพึมพำและด่าทอพวกโจรเขาเถี่ยกว้าน
“เสี่ยวเฟิง เจ้าและหม่านชางสร้างหน้าไม้ได้กี่คันแล้ว?”
เมื่อกลับมาที่บ้าน จางเหลียงก็คว้าจินเฟิงเอาไว้
เขารู้ว่าจินเฟิงและหม่านชางกำลังเร่งรี
