็นเป็นช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดในโรงอาหารของโรงงานสิ่งทอ เพราะเป็นช่วงที่คนงานกะกลางวันและกะกลางคืนมารวมตัวกันเพื่อกินข้าว
ในเย็นวันนั้น หลังจากกินข้าวเสร็จคนที่ทำงานกะกลางวันก็อยู่รอและคนที่ทำงานกะกลางคืนก็มารวมตัวกันก่อนที่จะเข้าไปในโรงงาน
คนงานจากเตาเผาอิฐและคนงานพื้นที่ก่อสร้างก็อยู่รอเช่นกัน
เพราะพวกเขาทั้งหมดได้รับแจ้งว่าจินเฟิงมีบางอย่างจะประกาศ
“คราวที่แล้วเขาแจกสบู่ให้คนละก้อน ครั้งนี้เขาจะแจกอะไรอีกหรือไม่?”
“ข้าได้ยินจากพี่อวิ๋นฟางว่าช่วงนี้เสี่ยวโหรวกำลังทำสบู่อยู่ที่บ้าน และตอนนี้ปริมาณสบู่ก็ล้นเต็มห้อง ข้าคิดว่าน่าจะมีการแจกจ่ายสบู่อีกครั้ง”
“สบู่ที่บ้านข้ากำลังจะหมดพอดี ข้ากำลังคิดจะซื้อสบู่อีกก้อนจากเสี่ยวโหรว แต่ดูเหมือนว่าคงไม่ต้องซื้อแล้วสินะ”
“เลิกฝันหวานเถอะ ข้าถามจินเฟิงแล้ว เขาบอกว่าครั้งที่แล้วแจกจ่ายเพื่อให้ทุกคนได้ทำความคุ้ยเคย แต่ในอนาคตหากต้องการใช้อีกก็ต้องเสียเงินซื้อ”
“ก้อนละเท่าใดหรือ?”
“ก้อนละสองหรียญทองแดง ก้อนใหญ่กว่าครั้งที่แล้วถึงสองเท่า”
“พอรับได้ ไม่แพงหรอก ค่าจ้างของสามีข้าวันเดียวก็เพียงพอที่จะซื้อมันแล้ว”
“หากไม่ได้มีการแจกของ เหตุใดจินเฟิงถึงขอให้เรารวมตัวกันล่ะ?”
“หยุดพูดแล้วยืนต่อแถวเร็ว ๆ จินเฟิงมาแล้ว”
เมื่อคนงานหญิงเห็นจินเฟิงและถังตงตงเดินมา พวกนางทุกคนก็เข้าแถวอย่างเป็นระบบตามกลุ่มที่เคยแบ่งเอาไว้
ครั้งที่แล้วคนงานชายถูกจินเฟิงตำหนิที
