เฟิงรู้สึกว่าทหารหญิงได้ปรับตัวเข้ากับจังหวะการฝึกในช่วงแรกได้แล้ว เขาจึงได้เพิ่มความเข้มข้นของการฝึกในวันที่สี่
นอกจากนี้ในวันที่อากาศร้อน ทหารหญิงล้วนมีเหงื่อออกมากจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มโชก
ถึงแม้ว่าชุดที่พวกนางสวมใส่จะเป็นสีดำ เวลาเหงื่อออกจะไม่โปร่งแสง แต่มันก็แนบไปกับลำตัวและเรือนร่าง ทรวดทรงของสตรีเปิดเผยอย่างชัดเจนมากขึ้น
หากเป็นคนในยุคสมัยใหม่ เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ตามท้องถนนเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงที่ใส่กางเกงรัดรูปเพื่อโชว์สัดส่วน แต่ในยุคนี้ ผู้หญิงไม่ควรแต่งตัวแบบนี้ออกไปเดินตามท้องถนน
หลังจากการฝึกในวันนั้น ชิ่งมู่หลานและทหารหญิงต่างก็ซ่อนตัวอยู่ที่ภูเขาด้านหลังจนมืดก่อนที่พวกนางจะกลับไปหมู่บ้าน
เมื่อกลับมาถึงที่พัก ชิ่งมู่หลานก็รีบอาบน้ำและรีบไปที่บ้านของจินเฟิง
ครอบครัวของจินเฟิงกำลังกินอาหารเย็น เมื่อเห็นชิ่งมู่หลานมาถึง กวานเสี่ยวโหรวก็รีบลุกขึ้นและถามว่า “มู่หลาน เจ้ากินข้าวหรือยัง มากินด้วยกันสิ?”
“ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวโหรว”
ชิ่งมู่หลานหันไปมองจินเฟิงและเริ่มเอ่ยประท้วง “ท่านอาจารย์ ข้าขอได้หรือไม่ เวลาพวกเราทำการฝึกฝนร่วมกัน ขอให้เหล่าทหารชายสวมใส่เสื้อผ้าด้วย!”
“ในสนามรบ สิ่งที่เจ้าต้องเผชิญคือทหารชาย หากทนเรื่องนี้ไม่ได้แล้วเจ้าจะไปที่สนามรบได้อย่างไร?”
จินเฟิงเงยหน้าขึ้นมองชิ่งมู่หลานแล้วพูดเบา ๆ
“เจ้าก็พูดเองนี่ว่าต้องการออกไปเผชิญชีวิตในสนามรบ”
ชิ่งมู่หลานก
