บทที่ 119 จ่ายค่าอาหาร
หญิงสาวที่มากับชิ่งมู่หลานมีมากกว่าสิบคน บ้านหนึ่งหลังคงไม่สามารถรองรับพวกนางได้อย่างแน่นอน โรงงานสิ่งทอก็ยังไม่ได้สร้างหอพัก จินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาชิ่งมู่หลานและคนอื่น ๆ ไปพักที่บ้านของเซี่ยกวาง
“นี่คือบ้านที่พี่ชายของเจ้าเช่าเอาไว้ พวกเจ้าพักอยู่ที่นี่ได้ชั่วคราว”
จินเฟิงยื่นกุญแจให้ชิ่งมู่หลาน
“ที่นี่เล็กเกินไป พวกเรามีกันตั้งสิบกว่าคน”
ชิ่งมู่หลานเบะปากด้วยความรังเกียจ
ด้วยความที่ชิ่งมู่หลานคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด นางเติบโตมาด้วยเสื้อผ้าชั้นดีและอาหารรสเลิศ อีกทั้งยังอาศัยอยู่ในรั้วบ้านที่มีบริเวณและมีกำแพงสูง เป็นเรื่องธรรมดาที่นางจะมองไปที่บ้านอิฐดินอันทรุดโทรมด้วยความรังเกียจ
ถึงแม้ว่าที่แห่งนี้จะได้รับการดูแลโดยจงอู่ และแน่นอนว่ามันก็ดีกว่าที่อยู่อาศัยของชาวบ้านส่วนใหญ่ในซีเหอวานมากก็ตาม
“คุณหนูใหญ่ เช่นนี้แล้วเจ้ายังบอกว่ากำลังเตรียมตัวไปสนามรบอยู่อีกหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าสนามรบเป็นอย่างไร?”
จินเฟิงเหลือบไปมองนาง “ในสนามรบมีคนหลายสิบคนอัดกันอยู่ในกระโจมและนอนรวมกันอยู่บนพื้น เจ้าควรยินดีมากกว่าที่ที่นี่ยังมีเตียงให้ อีกทั้งเมื่อเกิดการต่อสู้ก็จะมีซากศพเต็มไปหมด กลิ่นคาวเลือดเองก็ชวนคลื่นไส้ เมื่อทหารที่ผ่านการสู้รบมาอย่างต่อเนื่องกลับมา พวกเขาก็จะหามุมหนึ่งเพื่อพักผ่อนทันที ทหารหลายนายไม่ทันได้เช็ดเลือดออกจากใบหน้าด้วยซ้ำ
