ยนาง?”
“แน่นอน ข้าไม่มีวันช่วยนาง”
ดวงตานางวาบด้วยแสงอ้ามหิต
“อย่าลืมว่านางยังเพ้อฝันอยากเป็นอนุของชื่อจื่อหลินซีหร่าน ข้าจะ
ปล่อยงูพิษไว้ข้างกายหรือ?”
เสียงหัวเราะแผ่วเบา
“เดิมทีข้าก็ตั้งใจจะกําจัดนางอยู่แล้ว ครานี้ยิ่งดี ไม่ต้องเปื้อนมือเอง”
อีกฟากหนึ่ง หลิงเอ๋อ ยังเฝ้ารอความช่วยเหลือด้วยความหวังเต็ม อก หากไม่รู้เลยว่า ในเรือนเชียอวี่ คนที่นางฝากชีวิตไว้ กําลังตัดสินใจทอด ทิ้งนางอย่างเลือดเย็น ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว
หลังเที่ยงไม่นาน จ้าวชงกลับถึงจวน และถูกเชิญไปโถงใหญ่ทันที ใน นั้นมี ฉินเชียงเหอและจ้าวเย่อเหรินนั่งรออยู่แล้ว ไม่นานจ้าวเข่อหรัน ก็เดิน เข้ามา พร้อมด้วย จ้าวเข่อเฟิงและด้านหลังคือหลิงเอ๋อ ที่ถูกมัดแน่น
เมื่อจ้าวเข่อหรันก้าวเข้ามา นางมองเห็นสายตาไม่พอใจของฉันเชียง เหอ และรอยยิ้มเยาะเย้ยของจ้าวเข่อเหริน แต่ใจนางสงบนิ่ง ในสายตาของ มารดา นางคงไม่มีค่าเท่าบุตรสาวคนโปรดอยู่แล้ว ต่อให้ทําดีเพียงใด ก็เป็น เพียงเศษเมตตาที่เหลือจากอีกคน เช่นนั้นจะต้องไขว่คว้าไปไย? จ้าวเข่อหรัน เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ
แม่ตัดสิน
“เรื่องนี้ใหญ่หลวง ลูกมีกล้าตัดสินใจเอง จึงต้องเรียนให้ท่านพ่อท่าน
เมื่อเอ่ยถึงความผิด ทุกคนตกตะลึง หลิงเอ๋อร์ขโมยปิ่นดอกโบตั๋น…. ของพระราชทานจากไทเฮา ไปขาย ค้าว่า “ของพระราชทาน” ทําให้สีหน้าทุก คนซีดเผือด หากเรื่องนี้รั่วไหล จวนไท่ซือทั้งหลังคงพินาศ เมื่อปืนถูกนํากลับ มาได้
