ู้จือจริง ๆ กวานเสี่ยวโหรวจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน
กวานเสี่ยวโหรวเป็นภรรยาของเขาและหากอารมณ์ความรู้สึกของนางแปรปรวนก็จะส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองเช่นกัน
ตอนนี้ชายหนุ่มยุ่งจนไม่มีเวลานอนด้วยซ้ำ เขาไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่มเพียงเพราะชายที่ไม่มีความสำคัญอย่างกวานจู้จือ
หลังจากหัวหน้าตระกูลได้รับการยืนยันจากจินเฟิงแล้ว เขาก็กลับออกไปด้วยความสบายใจ
“สามี ข้าขอโทษนะที่พี่ชายข้าทำให้เจ้าลำบาก”
ทันทีที่หัวหน้าตระกูลจากไป กวานเสี่ยวโหรวก็เข้ามาเอ่ยกับจินเฟิง ดวงตาของนางแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่านางเพิ่งผ่านการร้องไห้มา
“ข้าไม่ได้ลำบากอะไรหรอก เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ”
ว่าจบจินเฟิงก็ปิดประตูและกอดเสี่ยวโหรวไว้ในอ้อมแขนพร้อมซับน้ำตาให้นางเบา ๆ
กวานเสี่ยวโหรวก็ไม่พอใจกับการกระทำของกวานจู้จือ นางพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ในอนาคตข้าจะไม่ส่งของไปให้พวกเขาอีก มาดูกันว่าเขาจะลำพองอยู่อีกหรือไม่!”
“พวกเราเพิกเฉยต่อพี่ชายของเจ้าได้ แต่ไม่สามารถเพิกเฉยต่อท่านแม่ของเจ้าได้ใช่หรือไม่?”
จินเฟิงลูบผมของกวานเสี่ยวโหรวเบา ๆ “มันไม่ง่ายเลยที่ท่านแม่จะเลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ การที่เราตอบแทนท่านเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว แค่อย่าปล่อยให้พี่ชายของเจ้ามายุ่มย่ามที่โรงงานสิ่งทอนี้อีกก็เป็นพอ เจ้าก็รู้ว่าไนปั่นด้ายมีความสำคัญต่อเรามาก เขาไม่ควรเข้ามายุ่งกับไนปั่นด้าย ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ควรเข้ามาคุกคามถังตงตง”
ทว่าพี่น้องร่วมสายเลือ
