ด อย่างไรเสียก็ตัดกันไม่ขาด
จินเฟิงไม่ได้ติดขัดอะไรที่เสี่ยวโหรวจะให้ความช่วยเหลือครอบครัวของนาง อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่ค่าใช้จ่ายที่มากนัก เขาหวังแค่ว่าอีกฝ่ายจะไม่สร้างปัญหาให้ก็เท่านั้น
“สามี เจ้าใจดีกับข้ามากจริง ๆ”
กวานเสี่ยวโหรวฝังศีรษะของนางไว้ในอ้อมแขนของจินเฟิงอย่างเชื่อฟัง
หญิงผู้นี้นับวันเริ่มติดคนรักและแสดงออกถึงความต้องการของตนมากขึ้นเรื่อย ๆ
จินเฟิงลูบหลังนาง “ทำกับข้าวเสร็จแล้วหรือ? ข้ายุ่งอยู่ในโรงงานตลอดทั้งเช้า ตอนนี้หิวมาก”
“ทำเสร็จแล้ว เดี๋ยวข้าไปยกมาให้เจ้านะ!”
กวานเสี่ยวโหรวผละออกจากสามีอย่างไม่เต็มใจนัก จากนั้นนางก็ไปยกกับข้าวมาให้จินเฟิง
ในสำรับมีข้าวสวย ไก่ฟ้าตุ๋น และเครื่องเคียงอีกเล็กน้อย
“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องหาเวลาทำกระทะอีกสักใบ”
จินเฟิงลอบถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นก็เทน้ำซุปไก่ลงบนข้าว
วิธีการปรุงอาหารของต้าคังนั้นล้าหลังพอ ๆ กับการถลุงเหล็ก ในยุคนี้ไม่มีกระทะที่หลากหลายเหมือนยุคปัจจุบัน มีเพียงหม้อแบบต่าง ๆ ที่ไว้ใช้สำหรับการตุ๋นเท่านั้น
รุ่นเหนียงใส่ใจการปรุงอาหารให้จินเฟิงเป็นอย่างมาก นางใช้เวลาเคี่ยวหลายชั่วยาม ในแต่ละครั้งจะไม่ได้ปรุงรสมากจนเกินไปนัก อย่างไก่ตุ๋นนี้นางก็ตุ๋นออกมาได้หอมและเข้มข้นมาก รสชาติไม่เลวทีเดียว
แต่เมื่อกินอะไรซ้ำ ๆ ก็อาจจะรู้สึกเบื่อเป็นธรรมดา โดยเฉพาะกับคนอย่างจินเฟิง ถึงแม้ว่าเขาจะได้ลิ้มรสอาหารอร่อย ๆ ทุกวัน แต่การที่ต้องกินซุ
