่ประตูโรงงานและใช้พู่กันเขียนว่า ‘โรงงานสิ่งทอซีเหอวาน’
“คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้รู้หนังสือเสียหน่อย เหตุใดต้องติดป้ายด้วยเล่า?”
ถังตงตงถามอย่างสงสัย
จินเฟิงได้แต่ยิ้มออกมาแต่ไม่ได้ตอบอะไร
ป้ายแขวนนี่ก็เหมือนกับการที่เหล่าทหารผ่านศึกนับ ‘หนึ่ง สอง! หนึ่ง สอง!’ ในระยะสั้น ๆ อาจไม่เกิดผลอะไร แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไปมันจะสามารถเพิ่มความรู้สึกของการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้
ไนปั่นด้ายมากมายนี้ต่อให้จ้างสตรีในซีเหอวานทุกคนมาทำงานก็ยังพอมีตัวที่ว่างอยู่ จินเฟิงจึงทำตามสัญญาและเรียกหัวหน้าหมู่บ้านกวานเจียวานเข้าพบ
“ลูกเขย เจ้าเรียกหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”
หัวหน้าตระกูลมองจินเฟิงอย่างคาดหวัง
แม้ว่าเขาจะดูแลงานในสถานที่ก่อสร้าง แต่เขาก็ยังให้ความสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงงานสิ่งทอ
หลังจากย้ายโรงงานมาที่นี่ เขาก็เฝ้ารอให้จินเฟิงมาหาทุกวัน
“ซานเหยียเหยี่ย ตอนนี้ข้าได้ย้ายโรงงานสิ่งทอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะต้องทำตามสัญญา”
จินเฟิงรินน้ำที่ผ่านการต้มสุกให้กับหัวหน้าตระกูลพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ซานเหยียเหยี่ย วันนี้ท่านกลับไปเลือกสตรีที่กวานเจียวานมาสักห้าสิบคน แล้วพรุ่งนี้ให้พวกนางมาเริ่มงานได้”
“ห้าสิบคนหรือ?”
หัวหน้าตระกูลมีสีหน้าผิดหวัง
กวานเจียวานมีประชากรมากกว่าซีเหอวาน และมีสตรีหลายร้อยคนที่สามารถทำงานได้ ทว่าตอนนี้จินเฟิงต้องการเพียงห้าสิบคนเท่านั้น คนที่เหลือก็คงต้องทนลำบากต่อไป
“
