บทที่ 110 รีบมีทายาท
“น้องเขย เจ้ากลับมาเมื่อใดหรือ?”
ทันทีที่กวานจู้จือเห็นจินเฟิง เขาก็รีบเอ่ยทักทายด้วยความตื่นเต้น
เถียนซานยาที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอื้อมไปจับมือกวานเสี่ยวโหรวพร้อมเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร
พวกเขาสองคนกระตือรือร้นมากจนจินเฟิงขนลุก
พาลให้เขารู้สึกสับสนในชีวิต
แม้ว่าเหตุผลที่กวานจู้จือและเถียนซานยากระตือรือร้นจะชัดเจนมาก แต่อย่างไรกวานจู้จือก็เป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของกวานเสี่ยวโหรว ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้เกียรติเขาเช่นกัน
จินเฟิงยิ้มและตอบว่า “ข้าเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน และวันนี้ข้าก็เพิ่งมีเวลาว่างกลับมาที่นี่เป็นเพื่อนเสี่ยวโหรว”
“น้องเขยคงมีเรื่องที่สำคัญ”
กวานจู้จือกุมบังเหียนแทนจินเฟิงแล้วพูดว่า “กลับบ้านกันเถิด หากท่านแม่รู้ว่าเจ้ามา นางคงดีใจมากจนแทบจะมาต้อนรับที่ทางเข้าหมู่บ้าน ข้ากลัวว่านางจะรีบเร่งจนหกล้มก็เลยไม่อยากให้นางมา”
“ได้!”
ที่นี่มีคนรายล้อมมากเกินไปไม่เหมาะที่จะพูดคุย จินเฟิงจึงพยักหน้าและเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในหมู่บ้าน
เดินไปได้เพียงครึ่งทางก็เห็นมารดาของกวานเสี่ยวโหรว กวานหลิวซื่อกำลังวิ่งเหยาะ ๆ มาทางนี้
“ท่านแม่ ช้า ๆ ไม่ต้องเร่งรีบ”
กวานเสี่ยวโหรวรีบวิ่งไปประคองมารดาของตนเอง
“ลูกเขย เจ้ากลับมาเมื่อใด? เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบใช่หรือไม่?”
กวานหลิวซื่อมองจินเฟิงหัวจรดเท้าอย่างประหม่า
นับตั้งแต่นางรู้ว่าจินเฟิงติดตามชิ่งไหวไปที่สนา
