บทที่ 109 เปลี่ยนวิธีการปฏิบัติ
ม้าศึกตัวนั้นสูงมาก ยากที่กวานเสี่ยวโหรวจะปีนขึ้นไป
จินเฟิงกำลังจะยื่นมือออกไป แต่รุ่นเหนียงผู้รู้งานก็รีบนำตั่งมาให้อย่างรวดเร็ว
กวานเสี่ยวโหรวเหยียบตั่งและปีนขึ้นไปบนหลังม้าอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้จินเฟิงคุ้นเคยกับม้าศึกมากแล้ว เขาปีนขึ้นไปบนหลังม้าอย่างชำนาญและนั่งอยู่ด้านหลังกวานเสี่ยวโหรว
เมื่อขี่คนเดียว อานม้าอาจจะมีที่เหลือมาก แต่เมื่อนั่งสองคนก็แน่นไปหน่อย
หลังของกวานเสี่ยวโหรวฝังเข้าไปในอ้อมอกของจินเฟิงอย่างแนบชิด
เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่หลังของนาง ร่างกายของกวานเสี่ยวโหรวก็แข็งทื่อจนไม่กล้าขยับเขยื้อน
“พี่สาว พี่เขย พวกท่านจะไปไหนกันหรือ? ข้าไปด้วย”
เสี่ยวเอ๋อที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพร้อมกับเด็กอีกสองสามคนรีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองนั่งอยู่บนหลังม้าแบบแนบชิดกันนางก็หน้าแดง
“ข้าและพี่สาวของเจ้าจะกลับไปที่กวานเจียวาน แล้วพวกข้าจะรีบกลับมา”
จินเฟิงกล่าวเสริม “ตอนนี้บนหลังม้านั่งได้เพียงสองคนเท่านั้น ไว้ครั้งหน้าข้าค่อยพาเจ้ากลับไป”
เดิมทีเสี่ยวเอ๋อคิดเอาไว้ว่าต้องตามไปให้ได้ แต่เมื่อนางได้ยินว่าพี่สาวและพี่เขยของนางกำลังจะกลับไปที่กวานเจียวาน นางก็รีบพูดว่า “ไปกันเถิด ข้าไม่ไปหรอก”
กวานเจียวานเกือบจะกลายเป็นความทรงจำในวัยเด็กของนางไปแล้ว ตอนนี้นางดีใจมากที่ได้อยู่บ้านพี่เขย มีอาหารกินอย่างอิ่มท้องและสวมเสื้อผ้าที่อบอุ่นได้ทุกวัน อีกทั้งทุก
