คนที่นี่ก็ชอบนาง ไม่มีผู้ใดกลั่นแกล้ง
หากนางไปที่กวานเจียวานแล้วพี่สาวกับพี่เขยไม่พานางกลับมาที่นี่ด้วยกันเล่า?
“เด็กดี ไว้คราวหน้าตอนที่พี่เหลียงเข้าไปในตัวอำเภอ ข้าจะขอให้เขาซื้อของอร่อย ๆ กลับมาฝากเจ้านะ”
จินเฟิงขยับบังเหียน จากนั้นม้าก็เดินออกจากลานบ้านไปอย่างเชื่อฟัง
ม้าศึกตัวนี้ได้รับการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันโดยชิ่งไหวจากบรรดาม้าศึกที่จับได้ มันอายุยังน้อย แข็งแกร่งและเชื่อง
สองสามีภรรยาไม่ได้เป็นคนตัวใหญ่ น้ำหนักของพวกเขารวมกันแล้วไม่มากไปกว่าจงอู่นัก หลังจากที่ม้าออกจากลานบ้าน มันก็เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ อย่างผ่อนคลาย
ชาวบ้านที่ผ่านไปมายิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อเห็นทั้งสองขี่ม้าออกไปด้วยกัน
เดิมทีจินเฟิงไม่ได้คิดมาก เพราะเขาคิดว่าเขาและกวานเสี่ยวโหรวเป็นสามีภรรยากัน การขี่ม้าแนบชิดกันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร?
อย่างไรก็ตาม ขณะที่ม้าวิ่งไปข้างหน้า ทั้งสองก็แนบชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ และจินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากขี่ม้าของภาพยนตร์เรื่องหยางกุ้ยเฟย*[1] มันทำให้การหายใจของเขาเร็วขึ้นเล็กน้อย
เมื่อลมหายใจอุ่นของจินเฟิงกระทบที่ใบหูของนาง กวานเสี่ยวโหรวที่รู้สึกกังวลและร่างกายแข็งทื่ออยู่ก็อ่อนยวบภายใต้อ้อมแขนของชายหนุ่มทันที
ตอนนี้เป็นช่วงเวลากลางวันแสก ๆ และจินเฟิงก็ไม่สามารถทำอะไรได้แม้ว่าความคิดของเขาจะเตลิดไปไหนต่อไหนแล้วก็ตาม
เขาแอบคิดในใจว่าคิดถูกหรือไม่ที่พากวานเสี่ยวโหรวออกมาด้วย
