นี่เป็นการสร้างปัญหาให้ตัวเองหรือไม่?
“ไว้ข้าต้องกลับไปทำรถม้าเสียแล้ว”
จินเฟิงรวบรวมสติ พร้อมกับขยับร่างกายของเขาไปด้านหลังให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ จากนั้นก็ท่องตารางธาตุในใจอย่างเงียบ ๆ
‘ลิเทียม โซเดียม โพแทสเซียม รูบิเดียม ซีเซียม แฟรนเซียม เบริลเลียม แมกนีเซียม แคลเซียม สตรอนเซียม แบเรียม เรเดียม โบรอน อะลูมิเนียม แกลเลียม อินเดียม แทลเลียม, คาร์บอน ซิลิคอน เจอร์มิเนียม ทิน เลด ไนโตเจน ฟอสฟอรัส สารหนู พลวง บิสมัท, ออกซิเจน ซัลเฟอร์ ซีลีเนียม เทลลูเลียม พอโลเนียม ฟลูออรีน คลอรีน โบรมีน ไอโอดีน แอสทาทีน, ฮีเลียม นีออน อาร์กอน คริปทอน ซีนอน เรดอน…’
โชคดีที่กวานเจียวานอยู่ไม่ไกลนัก ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็ไปถึงภูเขาด้านหลังกวานเจียวานแล้ว
หลังจากอ้อมเชิงเขาแล้วเดินต่อไปอีกหนึ่งลี้ก็จะถึงทางเข้าหมู่บ้านกวานเจียวาน
“สามี ให้ข้าลงเดินเถิด”
กวานเสี่ยวโหรวร้องขออีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
สตรีในซีเหอวานหัวเราะได้ แต่สตรีในกวานเจียวานล้วนเป็นผู้อาวุโสในตระกูลนาง หากถูกหัวเราะนางคงไม่กล้าไปสู้หน้าใครอีก
“เจ้านั่งเถิด ข้าจะลงเดินเอง”
จะปล่อยให้ภรรยาเดิน แล้วตัวเองขี่ม้าได้อย่างไรกัน?
จินเฟิงพลิกตัวลงจากม้าโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ
กวานเสี่ยวโหรวถอนหายใจด้วยความโล่งอก และนางก็รู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจ
ม้าอาจกล่าวได้ว่าเป็นของหายากในท้องถิ่น และคนทั่วไปมักไม่ค่อยพบเห็น
ก่อนที่ทั้งสองจะเข้าไปในห
