มู่บ้าน ชาวบ้านกวานเจียวานที่มารวมตัวกันที่ทางเข้าหมู่บ้านซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับอากาศที่เย็นสบายและพูดคุยกันอยู่ก็หันมาเห็น
“หืม มีม้ามุ่งหน้ามาทางนี้”
“ไม่ใช่พวกโจรใช่หรือไม่? ใครจะขี่ม้ามาหาเราล่ะ ยกเว้นพวกโจรที่ต้องการแสดงตัว”
“พวกโจรต้องมาเป็นกลุ่ม แต่นี่มีม้าตัวเดียว ไม่ใช่โจรหรอก”
“พวกโจรในภูเขาเถี่ยกว้านต่างก็ขี่ม้าล่อ แต่ม้าตัวนี้สูงมาก น่าจะเป็นม้าศึกและไม่ได้มาจากจงหยวนของเรา”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ตอนนั้นข้าต่อสู้กับชาวตั่งเซี่ยงที่ซีเป่ย และม้าของทหารม้าตั่งเซี่ยงก็หน้าตาเช่นนี้”
“คนที่นั่งอยู่บนหลังม้าเหมือนว่าจะเป็นเสี่ยวโหรวนะ”
ในเวลานี้ จินเฟิงกำลังเข้าใกล้มาเรื่อย ๆ พร้อมกับม้าศึกของเขา และคนที่มีสายตาดีก็จำกวานเสี่ยวโหรวได้
“ใช่ นั่นเสี่ยวโหรวจริง ๆ ด้วย คนที่จูงม้าข้าง ๆ น่าจะเป็นสามีของนางใช่หรือไม่?”
“เจ้าถามอะไรแปลก ๆ? นอกจากสามีของเสี่ยวโหรว ผู้ใดจะมาเดินจูงม้าและพานางกลับบ้านได้เล่า?”
“แต่สามีของเสี่ยวโหรวไม่ได้เดินทางไปยังสนามรบหรือ?”
“เขาไปแล้วจะไม่สามารถกลับมาได้หรืออย่างไร? ข้าเดาว่าม้าศึกตัวนี้ก็คงถูกนำกลับมาจากสนามรบ”
“เสี่ยวโหรวโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับบุรุษมากความสามารถ”
“ตอนนี้อิจฉานางแล้วสินะ ตอนนั้นเจ้านินทานางลับหลังไม่น้อย”
“ใครนินทาว่าร้ายนางกัน หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลเช่นนี้อีก ข้าจะฉีกปากของเจ้า”
“เอาเลยสิ!”
…
ชาวบ้านกำลังเริ่มมีปากเสียงกัน
“พว
