มรบ นางก็นอนหลับไม่ค่อยสนิทและเอาแต่เป็นกังวลเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับลูกเขย
“ท่านอา ข้าสบายดี”
จินเฟิงหมุนตัวไปรอบ ๆ เพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาไม่เป็นอะไร
“เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
กวานหลิวซื่อเอามือลูบอกของตน “ลูกเขย เจ้าอย่าหาว่าหญิงชราอย่างข้าพูดมากไปเลยนะ แต่เจ้าเป็นช่างฝีมือและไม่จำเป็นต้องรับราชการทหาร ในอนาคตหากไม่จำเป็นเจ้าอย่าไปสนามรบอีกได้หรือไม่? มันอันตรายเกินไป”
“ข้าจะไม่ไปที่นั่นอีก!”
จินเฟิงยิ้มและรับปาก
หลังจากได้รับตำแหน่งหนานแล้ว ตอนนี้เขาสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบงสุขในบ้านเล็ก ๆ โดยมีกวานเสี่ยวโหรวอยู่ในอ้อมแขนได้อย่างอุ่นใจ หากไม่ใช่เพราะความโง่เขลาเบาปัญญา เขาคงไม่พาตัวเองกลับไปยังสนามรบที่มีกลิ่นคาวเลือดและความทุกข์ทรมานนั่นอีก
“ดี ดี!”
กวานหลิวซื่อจับจินเฟิงด้วยมือข้างหนึ่งและจับกวานเสี่ยวโหรวด้วยมืออีกข้าง “ลูกเขยของข้าซูบผอมลงไปมาก ไป ๆ กลับไปข้าจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้พวกเจ้า!”
จากนั้นพวกเขาก็เดินไปยังบ้านของกวานจู้จือ พร้อมเสียงพูดคุยและหัวเราะตลอดทาง
ชาวบ้านบางคนอยากที่จะติดตามไปชมความสนุก แต่ก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านขับไล่ออกไป
หัวหน้าหมู่บ้านเองก็ได้เข้ามาในลานบ้านด้วยกันและปิดประตูลานบ้านลง
กวานเสี่ยวโหรวรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของจินเฟิงในการมาที่หมู่บ้านกวานเจียวาน นางชี้ไปที่ผู้อาวุโสพร้อมแนะนำ “สามี นี่คือหัวหน้าตระกูลของเราและเ
