มาด้วย”
“ไล่พวกเด็ก ๆ กลับไปก็ได้แล้วมิใช่หรือ?”
“หากไล่ได้ข้าก็ไล่แล้วสิ” หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าเจอลูกทั้งสองของสวีเหล่าซานแล้วหรือ?”
“ข้าพบพวกเขาแล้ว”
จินเฟิงพยักหน้า
เด็กตัวน้อยทั้งสองเมื่อครู่นี้เป็นลูกของสวีเหล่าซาน
“เจ้าก็รู้ว่าเมื่อปีที่แล้วสวีเหล่าซานได้เข้าร่วมสงคราม ภรรยาของเขาก็ล้มป่วยและเสียชีวิต ครอบครัวนี้เหลือเพียงหญิงชราตาบอดหนึ่งคน และนางก็ไม่สามารถไปทำงานปั่นด้ายให้เจ้าได้ ครอบครัวของพวกเขาลำบากมาสักพักแล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า “เมื่อก่อนเด็กทั้งสองสามารถไปที่ภูเขาด้านหลังเพื่อเก็บฟืนแห้งไปแลกอิฐ และนำอิฐนี้ไปแลกเป็นอาหารกับครอบครัวที่ต้องการอิฐไปสร้างบ้านได้ ทว่าตอนนี้เตาเผาอิฐปิดไปแล้ว ฟืนแห้งที่เด็ก ๆ เก็บมาก็ไม่มีผู้ใดต้องการอีก เด็กหญิงคนนั้นวิ่งมาหาข้าและบอกว่า พวกเขากับย่าหิวโหยเป็นอย่างมาก นางขอร้องให้ข้าช่วยดูแลเรื่องอาหารโดยไม่รับค่าจ้าง ข้าเห็นว่าเป็นคนจากหมู่บ้านเดียวกันจึงทนไม่ได้และตอบตกลงไปในที่สุด พวกเขาทั้งหมดเป็นเด็กดี โจ๊กข้าวสาลีที่เป็นมื้อกลางวันพวกเขาก็ไม่กล้ากินและนำมันกลับไปให้ย่าของพวกเขาที่บ้าน…”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านพูดเช่นนี้ จินเฟิงก็จุกจนพูดไม่ออก
