บทที่ 106 รักษาผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
“ใช่!”
ฟางเหลยพยักหน้าอย่างหนักแน่น
จางเหลียงมักจะเรียกชายผิวคล้ำผู้นี้ว่าเหล่าเฮยหรือต้าเฮย จนจินเฟิงเกือบลืมไปแล้วว่าพี่ใหญ่เฮยผู้นี้นามว่า ฟางเหลย
“จริงหรือ?”
ทหารผ่านศึกสองคนของกองทัพเถี่ยหลินยังคงมีความแคลงใจอยู่เล็กน้อย
ระหว่างทางมาที่นี่ พวกเขาได้ยินจางเหลียงและพี่ใหญ่เฮยพูดคุยเกี่ยวกับการต่อสู้ในชิงสุยกู่และชื่นชมบุรุษผู้นี้อยู่ตลอด
ทว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่าผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านอาจารย์จินจะยังเด็กและดูผอมบางเช่นนี้
“สิ่งที่ฟางเหลยพูดเป็นความจริง ข้าอยู่กับท่านอาจารย์ตลอดการสู้รบครั้งนี้”
จงอู่เดินเข้ามาจากด้านนอกและบังเอิญได้ยินการสนทนาของพวกเขาเลยกล่าวเสริมขึ้นอย่างรวดเร็ว “ถ้าไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์จิน กองทัพเถี่ยหลินคงจะถึงวาระแล้ว”
ทหารผ่านศึกทั้งสองรู้ดีว่าจงอู่เป็นหนึ่งในองครักษ์ส่วนตัวที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดของชิ่งไหว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าสงสัยในสิ่งที่จงอู่พูด
“ข้าน้อยทำความเคารพท่านอาจารย์จิน”
ต้าจ้วงและเถี่ยฉุยคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพทางทหารต่อจินเฟิงทันที “ข้าน้อยผู้นี้มีตาหาได้มีแวว โปรดลงโทษข้าน้อยด้วย!”
“ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถิด”
จินเฟิงโบกมืออย่างไม่ถือสา
“เป็นอย่างไรเล่า พวกเจ้าไม่ยอมเชื่อคำพูดข้าเอง”
ฟางเหลยพูดด้วยความขุ่นเคือง “เดือนละสามร้อยเหรียญทองแดง เจ้าจะหาคนที่มีน้ำใจเช่นนี้ที่ไหนได้อีก? หากไม่ใช่เพราะชิ่งโห
