ข้าคือการไม่เลือกปฏิบัติ ไม่ใช่การเลือกตามอำเภอใจ เจ้าหาสหายไม่พบก็ไม่เป็นไร แต่ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปพาใครมาก็ได้ พวกคนที่ประพฤติไม่ดี ลักเล็กขโมยน้อย คนเช่นนี้ห้ามพามาเด็ดขาด”
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องห่วง ข้ารับทราบ!”
จงอู่กล่าวว่า “อันที่จริง ผู้ที่มีแนวโน้มจะมีความคิดเช่นนั้นคงไม่อยู่รอดมาจนถึงวันนี้ พวกเขาคงจะถูกทุบตีจนตายไปนานแล้ว”
“ก็จริงของเจ้า”
จินเฟิงพยักหน้า
กองทัพเถี่ยหลินประสบความสูญเสียจากการสู้รบอย่างรุนแรงเมื่อปีที่แล้ว และจำเป็นต้องไปเสริมกำลังจากกองทัพอื่น ๆ หนังสือยื่นขอปลดประจำการนั้นถูกปฏิเสธทั้งหมด
ทหารผ่านศึกกลุ่มสุดท้ายที่ปลดประจำการคือเมื่อสองปีที่แล้ว
ชีวิตที่ยากลำบากสองปีก็เพียงพอที่จะทดสอบจิตใจของผู้คนที่ยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้ได้ โดยพื้นฐานแล้วคนที่เหลือล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ กตัญญู และมีภาระอย่างการช่วยเหลือดูแลครอบครัว
คนเหล่านี้ล้วนเผชิญกับความยากลำบากมาแล้ว ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้เห็นความหวังของชีวิตย่อมไม่กล้าทำอะไรผิดแน่นอน
เพราะพวกเขาคิดถึงครอบครัว…
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในใจของจินเฟิง
“อย่างไรก็ตาม ครั้งหน้าหากเจ้าออกไปหาคนเพิ่ม เจ้าบอกกับพวกเขาด้วยว่า พวกเขาสามารถย้ายครอบครัวมาอาศัยที่ซีเหอวานได้ ข้าจะให้เหล่าสตรีมาทำงานที่โรงงานปั่นด้าย”
“หากเป็นเช่นนั้นก็จะดีมาก”
จงอู่เดาได้ทันทีว่าจินเฟิงตั้งใจที่จะให้ครอบครัวของทหารผ่านศึกมาอาศัยในซีเห
