บทที่ 105 สบู่
“เอาล่ะ ๆ เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว รุ่นเหนียงเอาน้ำมันหมูมาให้ข้าหน่อย”
จินเฟิงยิ้มและดึงกวานเสี่ยวโหรวมาใกล้ ๆ พร้อมบอกเจตนาที่เขามาที่นี่
“จินเฟิง เจ้าจะเอาน้ำมันหมูไปทำอะไรหรือ?”
รุ่นเหนียงถามอย่างสงสัย
เพราะปกติแล้วจินเฟิงจะไม่ได้ลงมือทำอาหาร
แต่นางก็ยังคงวิ่งไปที่ไหน้ำมันด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เจ้าต้องการเท่าใด?”
“เจ้านำมาให้ข้าทั้งหมดเถิด”
จินเฟิงไม่ได้อธิบายแต่บอกความต้องการเพิ่มเติม “นำน้ำมันเมล็ดพืชมาด้วย แล้วก็เตรียมกระปุกให้ข้าที”
“เอานี่”
รุ่นเหนียงยื่นไหน้ำมันให้จินเฟิงอย่างเชื่อฟัง
จินเฟิงรับไหน้ำมันแล้วจากไป จากนั้นกวานเสี่ยวโหรวก็เดินตามเขาไปติด ๆ
ไม่เพียงแต่รุ่นเหนียงที่สงสัย กวานเสี่ยวโหรวเองก็อยากรู้เช่นกันว่าจินเฟิงคิดจะทำอะไร?
เมื่อพวกเขาเดินไปถึงสถานที่ปลอดผู้คน กวานเสี่ยวโหรวจึงคว้าจินเฟิงแล้วถาม “สามี เจ้าเอากระปุกกับน้ำมันมาทำอะไรหรือ?”
“ทำสบู่”
จินเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ไม่นานหลังจากการเดินทางข้ามเวลา จินเฟิงก็ค้นพบว่าผู้คนในต้าคังใช้ฝักจ้าวเจี่ยว*[1] ในการซักเสื้อผ้าและสระผม
ซักเสื้อผ้าก็พอได้อยู่มันช่วยทำความสะอาดได้ดี แต่หากนำมาสระผมกลับไม่มีประสิทธิภาพนัก เพราะล้างความมันที่ติดเส้นผมและหนังศรีษะออกยาก หลังจากล้างแล้วก็ยังหลงเหลือความมันและมีกลิ่นเหม็นติดอยู่
โชคดีที่คนร่ำรวยสามารถใช้น้ำซาวข้าวมาสระผมได้ พวกเขาจึงไม่มีปัญหากับกลิ่นไม่พึงประสงค์
แต่
