มสิ่งทอก็ไม่สามารถหยุดพัฒนาได้
ท้ายที่สุดแล้ว อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการคมนาคมขนส่งต้องมาก่อน
ประชาชนคนธรรมดาสามารถปรุงอาหารเองและอาศัยอยู่ในบ้านของตนเองได้ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถทำเสื้อผ้าของตนเองได้
ทุกคนไม่สระผมได้ แต่ก็ไม่สามารถขาดอาภรณ์นุ่งห่ม
ดังนั้นแนวโน้มของอุตสาหกรรมสิ่งทอก็ดูจะเป็นไปในทิศทางที่ดีเช่นกัน แต่แน่นอนว่าในอนาคตจินเฟิงจะมีคู่แข่งเพิ่มมากขึ้น
จินเฟิงและหม่านชางย้ายสบู่ไปยังที่ที่มีอากาศถ่ายเท ขณะเดียวกันจางเหลียงก็กลับมาพร้อมกับชายผิวคล้ำสหายของเขา
ด้านหลังพวกเขามีชายร่างผอมสองคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
“เสี่ยวเฟิง สองคนนี้เป็นสหายจากกองทัพเถี่ยหลินนามว่า ต้าจ้วง และเถี่ยฉุย”
ฟางเหลยแนะนำเขา จากนั้นชี้ไปที่จินเฟิงแล้วพูดว่า “นี่คือท่านอาจารย์จิน”
“พี่ใหญ่ฟางเหลย สุภาพบุรุษผู้นี้คือผู้ที่พากองทัพเถี่ยหลินของเราเอาชนะชาวตั่งเซี่ยงในชิงสุยกู่ได้หรือ?”
ชายทั้งสองมองไปที่จินเฟิง จากนั้นจึงหันไปมองชายผิวคล้ำอีกครั้ง
[1] ฝักจ้าวเจี่ยว (皂角) : ต้นไม้ผลัดใบ พบได้ในประเทศจีน เยื่อในฝักเมล็ดสามารถใช้ทำสบู่ได้
[2] เหอโส่วอู (何首乌) : ช่วยให้ผมดำสลวย ป้องกันผมหงอกขาวก่อนวัยและป้องกันเส้นผมหลุดร่วง
[3] ซาพอนนิฟิเคชัน (Saponification) : เป็นปฏิกิริยาระหว่างไขมันหรือน้ำมัน ที่ได้จากพืชหรือสัตว์กับสารละลายด่างในอุณหภูมิที่เหมาะสม ทำให้เกิดสบู่และมีผลพลอยได้เป็นกลีเซอรีนห
